Jane Schoenbrun arriveert in de Un Certain Regard-sectie van Cannes met een film die haar provocaties draagt als een harnas. Teenage Sex and Death in Camp Miasma mengt bloed, seks, retro videotheek-esthetiek en fastfood tot een wetende ode aan slasherfilms terwijl het stilletjes onderzoekt hoe vrouwen hun eigen fantasieën claimen.

Fictieve franchisegeschiedenis zet scherpe studiosatire op

De film opent met een uitgebreide aftiteling die de opkomst en ondergang van een verzonnen horrorreeks traceert. Kijkers zien nep-VHS-dozen, merchandising en box-officegrafieken die laten zien hoe de franchise aan populariteit verliest. Online posts verschijnen die de films eerst veroordelen wegens vooringenomenheid en ze daarna proberen terug te claimen. Een ironische synthversie van R.E.M.'s Nightswimming klinkt eronder en de sequentie eindigt met de introductie van de nieuwe regisseur Kris, gespeeld door Hannah Einbinder, wiens Sundance-achtergrond Schoenbruns eigen pad weerspiegelt.

Gillian Anderson beheerst het scherm als gepensioneerde scream queen

Kris reist af om Billy Preston te ontmoeten, de originele ster die elke sequel oversloeg en nu rustig woont op de oude filmlocatie. Gillian Anderson speelt de oudere actrice met fluwelen dreiging en perfecte komische timing. In een memorabele scène biedt ze Kris een schaal gefrituurde kip aan en vraagt ze met haar kenmerkende drawl of ze dip-saus lekker vindt. De zin landt als een grap van iemand die precies weet hoe belachelijk ze klinkt.

Acteerprestaties houden de toon licht te midden van gore

Einbinder brengt nerveuze energie in de jonge filmmaker die alles wat ze liefheeft overdenkt. De bijrollen zijn onder meer Eva Victor als punk-dj, Dylan Baker als een clueless studiobaas, Jasmin Savoy Brown als Kris' vriendin en Aren Buchholz als een hulpeloze hookup. Iedereen lijkt te genieten van de kans om te spelen in een gestileerde, snoepkleurige wereld waar geschilderde sneeuw onder een roze-paarse hemel ligt en het licht zwaar leunt op biseksuele tinten.

Seksuele schaamte en acceptatie drijven de emotionele kern

Achter de onthoofdingen en split-diopter shots volgt het verhaal twee vrouwen die twintig jaar uit elkaar liggen en elkaar langzaam leren om te stoppen met excuses maken voor wat hen opwindt. Na een ongemakkelijk encounter geeft Kris toe dat ze gewoon zo slecht is in seks. Billy herinnert zich het verliezen van haar maagdelijkheid en dat het precies zo teleurstellend was als ze had verwacht. Hun groeiende band laat de film verschuiven van brede genrepareodie naar iets tederder over vrouwelijk verlangen en de toestemming om ervan te genieten zonder oordeel.

Schoenbrun smokkelt diepere ideeën in vertrouwde horrorverpakking

De regisseur gebruikt het reboot-premise om ideeën over gender, voyeurisme en kink-positieve feminisme binnen te smokkelen zonder de film ooit in een preek te veranderen. In de laatste akte voelen de bloedfonteinen secundair aan de stille overwinning van twee vrouwen die besluiten dat hun fantasieën alleen aan henzelf toebehoren. Schoenbrun heeft een manier gevonden om het studiosysteem met zijn eigen spel te verslaan terwijl ze nog steeds de gore, vette geneugten levert die slasherfans verwachten.