Jana Hojdová portretteert cameraman Robert Richardson in rauwe documentaire 'The White Devil'

Het intieme portret van de Tsjechische regisseur combineert bewondering met openhartige inzichten in het leven, perfectionisme en persoonlijke worstelingen van de legendarische cameraman.

Een nieuwe documentaire werpt licht op een van Hollywoods meest gerespecteerde cameramannen en combineert persoonlijke geschiedenis met behind-the-scenes-reflecties van grote regisseurs. Robert Richardson: The White Devil volgt de gevierde Amerikaanse cameraman door de ogen van de Tsjechische filmmaker Jana Hojdová, die het project begon als pas afgestudeerde aan de filmschool.

Een student-mentor-dynamiek vormt de film

Hojdová begon met een fanbrief aan de American Society of Cinematographers en ontving een direct antwoord van Richardson. Hun uitwisseling van vragen en archiefmateriaal vormt de kern van het project. De twee brachten later maanden samen door in zijn huis in Cape Cod tijdens de lockdown van 2020, wat resulteerde in een mentorschap met wederzijdse uitdagingen dat de film in real time vastlegt.

Richardson komt over als zowel imposant als kwetsbaar. Hij praat over zijn moeilijke jeugd, de alcoholproblemen van zijn moeder, de uitdagingen van zijn broer en zijn eigen tekortkomingen als echtgenoot en vader te midden van een carrière die halverwege de jaren tachtig een hoge vlucht nam. Vroeg in de film beschrijft hij zijn werk als een studie in ontsnapping, een sentiment dat dieper betekenis krijgt naarmate zijn persoonlijke verhaal zich ontvouwt.

Hollywood-legenden reflecteren op samenwerking en perfectionisme

Martin Scorsese, Quentin Tarantino en Oliver Stone verschijnen als belangrijke geïnterviewden en spreken warm over Richardsons technische durf en eigenzinnige visie. Tarantino merkt op dat Richardsons voorliefde voor kraanopnamen voortkomt uit een verlangen om alleen met de apparatuur te werken. Stone blikt weemoedig terug op hun lange samenwerking over elf films, van Platoon tot U-Turn.

Tarantino gaat ook in op een tijdelijke breuk met Richardson tussen de Kill Bill-films en Inglourious Basterds, die hij toeschrijft aan de veeleisende behandeling van crewleden door de cameraman op het eerdere project. De gesprekken vermijden simpele lof en belichten zowel de artistieke kant als de soms moeizame samenwerking.

I’m sure you have to do a lot of psychedelics to see light the way he does.

— Kate Hudson, in de documentaire Robert Richardson: The White Devil

Persoonlijke archieven voegen diepgang en intimiteit toe

Richardson deelt uitgebreide home movies die hij zelf met dezelfde intensiteit heeft gefilmd als zijn studio-werk. Een sequentie toont hoe hij zijn bejaarde moeder in haar laatste momenten filmt, wat illustreert hoe hij het leven zelf door een lens bekijkt. Hojdová's directe vragen roepen soms irritatie op, maar Richardson reageert met eerlijkheid in plaats van ontwijking.

Het resulterende portret balanceert bewondering voor Richardsons prestaties met een eerlijke blik op de complexiteit die hij als samenwerkingspartner en individu met zich meebrengt. Hoewel de film toegankelijk blijft en diepe technische analyses vermijdt, ligt de kracht in de evoluerende relatie tussen filmmaker en onderwerp.

Tags bij dit artikel