J.J. Abrams heeft een reputatie opgebouwd met het nieuw leven inblazen van grote franchises, maar één bescheiden productie blijft als zijn meest persoonlijke prestatie opvallen. Die film is Super 8, een sci-fi thriller uit 2011 die elementen van een alien-invasie combineert met een oprecht coming-of-age verhaal over een groep middelbare scholieren die hun eigen film maken.
Het verhaal volgt Joe, gespeeld door Joel Courtney, die zijn zomervakantie met vrienden doorbrengt om een low-budget zombiefilm te schieten. Zijn oogappel Alice, vertolkt door Elle Fanning, sluit zich aan bij de productie. Tijdens een nachtelijke opname bij een treindepot is de groep getuige van een catastrofale ontsporing die een mysterieus wezen bevrijdt. Deputy Lamb, Joe's vader gespeeld door Kyle Chandler, leidt de lokale respons terwijl de Amerikaanse luchtmacht arriveert om de situatie onder controle te krijgen.
Hoewel de alien voor veel verstoring zorgt, blijft het verhaal gericht op de vastberadenheid van de kinderen om hun project af te maken. Het wezen fungeert vooral als katalysator die de groep dwingt samen te werken, niet als centrale focus.
Nadat het hoofdverhaal is afgesloten, vervaagt het scherm naar zwart en begint Electric Light Orchestra te spelen. De credits tonen vervolgens de afgewerkte versie van de kinderfilm, getiteld The Case. De korte film bevat bewuste amateuristische elementen zoals ongelijkmatige belichting, wiebelige handheld cameravoering en houterige acteerprestaties die authentiek aanvoelen voor echte middelbare scholieren.
Deze momenten verwijzen naar Abrams' eigen jeugdervaringen met het maken van Super 8-films. De sequentie brengt de hele film tot een mooi einde door het voltooide project te tonen waar de personages de hele film over hebben gesproken.
Bijna elke belangrijke gebeurtenis komt voort uit de filmactiviteiten van de kinderen. Alice sluipt naar buiten om Joe over te halen een modeltrein die ze nodig hebben voor hun film niet te vernietigen, wat direct leidt tot haar ontvoering door het wezen. De groep ontdekt de alien voor het eerst via de beelden die ze tijdens de treinbotsing hebben geschoten. Zelfs een gesprek over het onderzoek van de luchtmacht wordt teruggebracht naar productieperikelen wanneer een personage erop staat dat ze zich richten op de volgende opname.
Zonder de payoff in de eindcredits zou het verhaal incompleet aanvoelen. Het tonen van de voltooide zombiefilm biedt de emotionele afsluiting die voor de personages het belangrijkst is, veel meer dan enige update over het lot van de alien.
Het resultaat is een film die herbeluistering beloont. Kijkers kunnen Super 8 nu herkennen als een behind-the-scenes blik op hoe de kinderen hun film hebben gemaakt, met een onverwachte buitenaardse hindernis als extraatje.