Andy Samberg zag de komende tegenreactie vijf jaar geleden al aankomen. In een podcastoptreden voor Variety in 2020 ging de komiek direct naar de kern over de nieuwe representatiestandaarden van de Academy. Die regels, merkte hij op, laten zelfs de meest conventionele producties kwalificeren door simpele keuzes achter de camera.

Musk valt Nolans aanstaande adaptatie aan

Elon Musk bekritiseerde deze week meerdere dagen Christopher Nolans versie van The Odyssey, nog voordat de film in productie ging. De miljardair plaatste herhaaldelijk berichten op zijn platform X waarin hij de regisseur beschuldigde van het aanpassen van het verhaal om aan de Oscar-kwalificatieregels te voldoen. Hij wees specifiek op de geplande casting van Lupita Nyong'o als Helena van Troje en vroeg zich af waarom diversiteitsoverwegingen nu meespelen in Academy-beslissingen.

De klachten negeren een simpele realiteit. Elke winnaar van Beste Film in de 98-jarige geschiedenis van de Academy voldoet al aan de huidige representatie- en inclusiestandaarden. Dit geldt voor stomme films als Wings uit 1929, recente titels zoals Oppenheimer en de meest recente winnaar, One Battle After Another.

Standaarden eisen slechts twee van vier vereisten

De Academy voerde de regels in 2020 in na twee jaar studie. Ze golden vanaf de Oscar-cyclus van 2024. Een film hoeft slechts twee van de vier beschikbare standaarden te halen in plaats van alle. Standaard A richt zich op representatie op het scherm via hoofdrollen, ensemblecasts of centrale verhaallijnen. Standaard B kijkt naar creatief leiderschap en crew-samenstelling. Standaarden C en D beoordelen trainingsprogramma's van een studio en de huidige diversiteit in het bestuur.

Een uitgebreide analyse van alle vorige winnaars toont aan dat geen enkele zou zijn afgewezen. Zesenvijftig films voldoen aan Standaard A via gedocumenteerde cast- of verhaallijndetails. Nog eens dertig halen Standaard B via gegevens over het creatieve team. Zevenendertig extra titels kwalificeren uitsluitend via de lopende naleving van Standaarden C en D door hun distributeur.

Samberg voorzag de verontwaardiging al in 2020

Oude films halen de lat via studio-praktijken

Critici beweren vaak dat klassieke films vandaag de dag nooit zouden kwalificeren. De data laten het tegendeel zien. Titels als Ordinary People, Schindler's List, Titanic, The Departed, Spotlight en Oppenheimer voldoen allemaal op inhoudelijke gronden aan de eisen. Zelfs eerdere winnaars zoals The Greatest Show on Earth en Going My Way profiteren van de huidige trainings- en leiderschapsprogramma's van hun studio's.

Standaarden C en D gelden op bedrijfsniveau. Een distributeur die betaalde leerplaatsen en diverse bestuursteams onderhoudt, haalt die benchmarks automatisch voor elke film die het in een bepaald jaar uitbrengt. Deze structuur verklaart waarom bijna vier decennia aan winnaars in aanmerking komen zonder aanpassingen aan de originele producties.

Aandacht blijft bij casting Nyong'o in plaats van de regels

Het echte doelwit lijkt Nyong'o's rol als Helena van Troje te zijn. Musk versterkte berichten die haar geschiktheid voor de rol in twijfel trokken en deelde ook materiaal dat medespeler Elliot Page belachelijk maakte. De standaarden zelf leggen geen castquota op. Ze erkennen simpelweg bestaande praktijken in de industrie waarbij vrouwen en ondervertegenwoordigd talent al meedoen als producent, editor en in andere sleutelposities.

Nolans film heeft ook Matt Damon, Tom Holland, Anne Hathaway, Charlize Theron, Robert Pattinson en Jon Bernthal in de cast. Historische precedenten tonen aan dat de regels zijn geschreven om bijdragen te erkennen die al aanwezig zijn in succesvolle films, in plaats van nieuwe af te dwingen.

Data tonen trage vooruitgang voor vrouwelijke producenten

Vrouwen verdienen sinds Julia Phillips in 1973 nominaties voor Beste Film als producent. Van de 621 genomineerde films hadden er 126 minstens één vrouwelijke producent. Zwarte vrouwelijke producenten kwamen slechts in drie nominaties voor, zonder overwinningen. Aziatische vrouwelijke producenten bereikten de categorie pas met Kwak Sin-ae voor Parasite in 2019 en Samantha Quan voor Anora.

De standaarden vragen studio's om met deze patronen rekening te houden. Ze herschrijven de geschiedenis niet en sluiten gevestigde klassiekers niet uit. Samberg vatte het mechanisme in 2020 accuraat samen, en het volledige overzicht van winnaars bevestigt zijn beoordeling.