Het Internationaal Monetair Fonds slaat opnieuw alarm over de gecombineerde dreiging van snel oplopende overheidsschulden en stijgende obligatierendementen. In een nieuwe analyse waarschuwt het fonds dat deze twee krachten elkaar versterken en sommige van de meest schuldenlastige landen ter wereld in een zichzelf versterkende val kunnen lokken.
Era Dabla-Norris en Rodrigo Valdés beschrijven het mechanisme in een IMF-blogpost. Hoge schuldniveaus maken overheidsfinanciën kwetsbaar voor stijgende rentevoeten. Tegelijkertijd worden beleggers gevoeliger voor fiscale zwaktes en eisen ze een hogere vergoeding. Het resultaat is een lus: hogere rentes doen de rentelasten stijgen, wat de rendementen verder opdrijft.
De wereldwijde overheidsschuld is op weg om tegen 2030 de 100 procent van het wereldwijde bbp te overschrijden. Aanhoudende inflatie door energieprijzen zet extra druk. Centrale banken kunnen het beleidstarief langer hoog houden dan markten aanvankelijk verwachtten, wat overheidsbegrotingen verder onder druk zet.
Verschillende geavanceerde economieën stappen al over op kortere looptijden bij herfinanciering. Hierdoor bereiken renteverhogingen sneller de leenkosten van overheden. Het IMF merkt op dat de combinatie van hoge schulden en kortere looptijden het herstel van prijsstabiliteit zowel moeilijker als duurder maakt voor de overheidsfinanciën.
Hoge schulden en kortere looptijden kunnen daarom het herstel van prijsstabiliteit moeilijker en duurder maken voor de overheidsfinanciën.
De effectieve gemiddelde rentekosten van overheidsleningen wereldwijd zullen naar verwachting stijgen naar 3,7 procent in 2031, tegenover 2,3 procent in 2021. In de Verenigde Staten worden de rentebetalingen datzelfde jaar geraamd op 5,7 procent van het bbp, ongeveer gelijk aan de verwachte uitgaven aan sociale zekerheid, het grootste onderdeel van de federale begroting.
Het fonds herhaalt zijn oproep aan schuldenlastige ontwikkelde economieën om geloofwaardige fiscale kaders op middellange termijn in te voeren. Uitstel van maatregelen zal volgens het IMF de feedbackmechanismen alleen maar versterken en uiteindelijke aanpassingen pijnlijker maken.