IJs hotel-set van Pluribus gebouwd met piepschuim en doorschijnende panelen op geluidsfase Canarische Eilanden

Production designer Denise Pizzini en cinematograaf Paul Donachie vertellen over het praktische vakmanschap achter de opvallende bevroren scène in aflevering drie

Een flashback in aflevering drie van Pluribus neemt de kijker mee naar een Noors iglo-hotel waar hoofdpersoon Carol en haar partner Helen ongeveer zeven jaar voor de Joining-event verblijven. De ijskamer oogt op het scherm volledig authentiek, compleet met ijssculpturen en een bevroren sfeer. In werkelijkheid werd de hele set gebouwd op een geluidsfase op de Canarische Eilanden onder leiding van production designer Denise Pizzini.

Doorschijnende panelen en piepschuim creëren realistisch ijs

Pizzini begon het bouwproces met de vraag hoe het team iets kon maken dat er onder de lampen volledig echt uitzag en aanvoelde. Ze werkte nauw samen met cinematograaf Paul Donachie om lichtproblemen op te lossen en ongewenste reflecties op de ijsachtige oppervlakken te voorkomen. Eerste tests met heldere plastic panelen bleken te transparant, daarom voegde het team gekreukte diffusiematerialen toe achter de panelen om diepte en textuur te creëren.

Piepschuimblokken vormden de hoofdstructuur en de golvende wandkunst, inclusief sculpturen van koi-vissen. Het team bracht een harde pleisterlaag aan met kristallijne deeltjes die het licht opvingen. Special effects-teams strooiden daarna nep-sneeuw over de vloer en muren voor extra realisme. Blauwe LED-stripverlichting onder het meubilair versterkte het koude effect zodra de camera draaide.

We voegden wat haze toe die zich vermengde met het glinsterende materiaal in de muren, de special effects-sneeuw en de textuur van de wanden. We voegden ook af en toe wat CG-adem toe aan de acteurs, en we moesten stripverlichting plaatsen.

— Paul Donachie, cinematograaf, interview met The Hollywood Reporter

One-take 360-graden shot bepaalt setontwerp

Donachie stelde voor de scène als een doorlopende 360-graden shot te filmen, zodat de camera elk detail van de ruimte kon verkennen. Scenarioschrijver Gordon Smith paste de dialoog daarop aan, zodat de acteurs de kijker op natuurlijke wijze door de kamer konden leiden. Pizzini zorgde ervoor dat vrijwel elk oppervlak volledig aangekleed en cameraklaar was, een standaardwerkwijze op de serie die flexibiliteit bood bij onverwachte framings.

Gangbouw ingeperkt om binnen budget te blijven

De lange gang naar het iglo-hotel vormde een grotere uitdaging dan de hoofdruimte zelf. Het script vroeg om een uitgebreide passage, maar budgetbeperkingen dwongen Pizzini tot een vereenvoudigde uitvoering terwijl de magische uitstraling behouden bleef. Meerdere camerahoeken, waaronder bovenaanzichten en zijshots, hielpen de beperkte dertig meter set te rekken voor langere dialoogsequenties.

Set na opnames grotendeels afgebroken, enkele stukken bewaard

Na de opnames belandde het grootste deel van de uitgebreide set in de container. Een aantal crewleden bewaarde kleine souvenirs zoals uitgesneden koi-vissen of houten plaquettes met bosdieren die oorspronkelijk de deuren sierden. Sommige van die plaquettes zouden uiteindelijk terecht zijn gekomen op de kantoren van Vince Gilligan of Smith.

Piepschuim hergebruikt voor latere warehouse-lichaamsdelen

Overgebleven piepschuim van het ijshotel kreeg een nieuw leven in afleveringen vijf en zes. Pizzini en haar team sneden met de hand torsos, hoofden, armen en benen voor een warehouse-scène met opgestapelde lichaamsdelen in plastic verpakt. De productie koos voor volledig praktische effecten in plaats van computergegenereerde beelden en deed onderzoek naar realistische slachttechnieken om authenticiteit te garanderen.