Het Netflix-politiek drama House of Cards uit 2013 geldt als zowel een mijlpaal als een waarschuwing in de televisegeschiedenis. De serie oogstte veel lof en won 35 grote prijzen, waaronder zeven Emmy’s, twee Golden Globes en twee Screen Actors Guild Awards. De complexe plot en sterke acteerprestaties hielpen Netflix zich te vestigen als serieuze producent van kwalitatieve televisie.
Veel series kampen met vergelijkbare problemen wanneer het verhaal te sterk leunt op één dominante figuur. Voorbeelden zijn The Office, The Walking Dead, That '70s Show en Euphoria. Kijkers hechten zich sterk aan centrale personages, en wanneer die vertrekken of op de achtergrond raken, kan het resterende verhaal leeg aanvoelen, ongeacht de prestaties van de bijrollen.
Bij House of Cards lag het probleem niet alleen bij het vertrek van Kevin Spacey als Frank Underwood. Het diepere issue ontstond doordat de hele serie was gebouwd rond zijn meedogenloze jacht op macht. Zodra dat anker verdween, moest de serie snel nieuw momentum opbouwen.
Robin Wright speelde Claire Underwood als even ambitieus en berekenend als haar echtgenoot. Toch opereerde haar personage het grootste deel van de serie op de achtergrond, via nonprofitwerk en ceremoniële rollen, voordat ze plotseling het presidentschap overnam. Critici en fans beschreven haar vaak als een potentiële mastermind die nooit genoeg screentijd kreeg om volledig op eigen kracht te groeien.
Na het vertrek van Kevin Spacey sprong het verhaal honderd dagen vooruit in Claires presidentschap. Het verkorte achtste en laatste seizoen perste grote conflicten, waaronder de strijd tegen de rijke Shepherd-familie, samen in slechts acht afleveringen in plaats van de gebruikelijke dertien. Het resultaat voelde gehaast en miste de gelaagde intrige van eerdere seizoenen.
House of Cards speelde een sleutelrol in de transformatie van Netflix van dvd-verhuurservice naar wereldwijde entertainmentgigant. De invloed op originele producties blijft onmiskenbaar. Toch liet de abrupte verschuiving weg van de grondlegger verschillende verhaallijnen onopgelost en benadrukte het de risico’s van een langlopende serie rond één persoonlijkheid.