Stanley Kubrick regisseerde in zijn carrière verschillende verontrustende films, van griezelige sequenties in 2001: A Space Odyssey tot verontrustende elementen in Eyes Wide Shut en A Clockwork Orange. Toch geldt zijn enige traditionele horrorfilm als The Shining uit 1980. Zelfs dat etiket schiet tekort, want Kubrick vermengde genres en doorbrak verwachtingen in elk project.
De film is gebaseerd op Stephen Kings roman uit 1977 met dezelfde naam. Psychologische en bovennatuurlijke horrorthema's botsen in beide versies, waarbij de hoofdpersonages zoals de familie Torrance grotendeels intact blijven. Verschillen ontstaan in de handelingen en uitkomsten van de personages. Kings boek wordt geprezen als een topro-man, terwijl Kubricks bewerking geldt als een mijlpaalfilm die op overlappende en eigen manieren slaagt.
Niet elke wijziging komt van de regisseur. De meest geciteerde zin van de film ontstond buiten het bronmateriaal door een spontane toevoeging van Jack Nicholson tijdens de opnames.
Nicholson speelt Jack Torrance, de getroebleerde schrijver die met zijn vrouw Wendy (Shelley Duvall) en zoon Danny (Danny Lloyd) naar het afgelegen Overlook Hotel trekt tijdens het laagseizoen. Het hotel herbergt bovennatuurlijke krachten, maar Torrance arriveert met zijn eigen innerlijke worstelingen die verhevigen in de vreemde en vijandige omgeving. Het verhaal bouwt op naar een beruchte confrontatie met een bijl en een badkamerdeur.
Torrance roept de inmiddels beroemde uitroep terwijl hij door de deur breekt. De zin verwijst naar de introductiestijl die Ed McMahon gebruikte voor presentator Johnny Carson in The Tonight Show. In de context benadrukt de zin een moment van oplopende terreur met donkere humor, versterkt door Nicholsons intense blik en Duvalls rauwe reactie onder Kubricks precieze regie.
De zin is uitgegroeid tot een culturele afkorting die de film direct oproept, net als vergelijkbare iconische scènes in andere films. De bekendheid kan de verrassing voor hedendaagse kijkers verminderen, maar de rauwe intensiteit blijft een van de opvallendste elementen van de scène.
Badkamers komen in Kubricks werk regelmatig terug als plaatsen van spanning, waaronder de badkuipontmoeting, een spookachtig gesprek en de bijlaanval in The Shining. Vergelijkbare verontrustende momenten verschijnen in Full Metal Jacket en A Clockwork Orange. De aanpak sluit aan bij klassieke horror-technieken uit films als Psycho, waarbij gewone locaties de impact van gewelddadige of verontrustende gebeurtenissen versterken.
The Shining levert doorlopend raadselachtige en confronterende beelden op en bevestigt daarmee zijn status als onbetwistbaar horror-mijlpaal die naast Kings originele roman als essentieel in het genre geldt.