Kijkers die Ang Lee's Oscarwinnende epos op Prime Video streamen, moeten zich herinneren hoe radicaal het de perceptie van martial arts cinema in de Verenigde Staten veranderde. Lang verbannen naar late-night slots en grindhouse-theaters, kreeg het genre weinig mainstream respect tot deze release uit 2000 de balletsachtige gratie en emotionele diepgang ervan toonde.
In de jaren zeventig kwamen Amerikaanse kijkers martial arts films vooral tegen via low-budget releases of herhalingen op televisie. Bruce Lee was de zeldzame artiest die het genre met echte kunstzinnigheid verrijkte, al werd die vaart abrupt afgebroken door zijn vroege dood voordat zijn laatste hit in de bioscoop kwam. Andere sterren vulden het gat met wisselvallige B-films die varieerden van vergeetbaar tot cultklassiekers.
Hollywood omarmde later artiesten als Steven Seagal en Jean-Claude Van Damme, maar deze inspanningen evenaarden zelden de innovatie die elders plaatsvond. Intussen produceerden Hongkongse studio's dynamische sterren als Jackie Chan, Sammo Hung, Michelle Yeoh, Yuen Biao en Jet Li, met levendige actiescènes die Amerikaanse distributeurs grotendeels negeerden.
Fans die geïmporteerde VHS-tapes bij specialisten zochten, ontdekten schatten als de Once Upon a Time in China-serie en de A Chinese Ghost Story-films. Deze producties bevatten adembenemende choreografie en zwaartekracht tartende stunts die mijlenver afstonden van wat er in eigen land werd gemaakt. Vroege pogingen om Jackie Chans Hongkongse hits te importeren leverden wisselende resultaten op, waardoor veel meesterwerken onbekend bleven bij een breder publiek.
De film kreeg sterke recensies na het debuut in Cannes en trok publiek dat nieuw was in het genre. In een New Yorkse bioscoop bestond het publiek vooral uit oudere en welgestelde kijkers. De openingssequentie betoverde meteen, maar het duel op het dak tussen Michelle Yeoh en Zhang Ziyi verraste de zaal echt. Hun precies gechoreografeerde gevecht lokte spontaan applaus uit toen de scène eindigde.
Latere prestigieuze martial arts drama's volgden, maar de kenmerkende luchtdansstijl belandde vaak in goedkopere Hollywoodproducties. Ang Lee herhaalde zichzelf niet en liet de deur open voor anderen om op het sjabloon voort te bouwen. Tegenwoordig is elke scène met vloeiende, verheven gevechten schatplichtig aan de commerciële acceptatie die deze film wist te bewerkstelligen.