Een Japans echtpaar dat nog steeds worstelt met de dood van hun zevenjarige zoon, besluit een nieuwe dienst te testen die levensechte humanoïde robots bouwt naar het beeld van de overledene. Het experiment vormt het middelpunt van Hirokazu Koreeda's nieuwste drama, dat zachte observatie van het gezinsleven combineert met speculatieve technologie.

Koreeda waagt zich met vertrouwde humanistische blik aan nabije toekomst

De regisseur, bekend om intieme portretten van gewone families, stapt buiten zijn gebruikelijke naturalistische settings om een wereld te verbeelden waarin generatieve AI verloren dierbaren kan recreëren. Vroege scènes introduceren subtiele futuristische details, waaronder bezorgdrones die over kuststeden zweven en robotoversteekwachters die groepen kinderen begeleiden. Deze elementen hintten op stille humor voordat het verhaal zich vestigt in het centrale familieconflict.

Architect Otone Komoto en haar man Kensuke wonen in een opvallend modernistisch huis rond een binnenplaats. Hun dagelijkse routines dragen het gewicht van afwezigheid, gesignaleerd door een enkele ingelijste foto van hun zoon Kakeru. Wanneer een promotiepakket arriveert van het bedrijf REbirth, moeten het echtpaar beslissen of een robotversie van hun kind hun verdriet kan verlichten.

Ouders testen robotreplica na emotionele verkooppraat

In eerste instantie sceptisch bezoeken ze de kantoren van REbirth en zien een demonstratie die hen overtuigt om zich aan te melden. Ze leveren foto's, video's en persoonlijke details om het nieuwe model te creëren. Wanneer het robotkind arriveert, hecht Otone zich meteen aan de jongen die haar begroet met simpele zinnen, terwijl Kensuke afstandelijk blijft en luchtige grapjes maakt over huishoudelijke gadgets.

Acteerwerk en cinematografie tillen het materiaal op

Haruka Ayase brengt stille warmte en natuurlijke zoetheid in de rol van Otone, passend bij de signatuurstijl van de regisseur. Daigo speelt Kensuke met ingetogen terughoudendheid. Cameraman Ryuto Kondo legt het verhaal vast met scherpe luchtopnames en zacht natuurlijk licht dat het huis en de omliggende landschappen van het gezin benadrukt.

Verhaal dwaalt zonder sterke dramatische uitkomst

Koreeda vermijdt typisch sci-fi-conflict tussen mensen en machines. In plaats daarvan blijft het middendeel hangen bij kleine onverenigbaarheden zonder spanning op te bouwen. Een bezoek van Otone's moeder doet de temperatuur even stijgen, maar ook dat gesprek verdwijnt zonder blijvende impact. Nevenaspecten, zoals de groeiende onafhankelijkheid van het robotkind en geheime activiteiten met andere jonge humanoïden, introduceren intrigerende ideeën over gemeenschap en natuur maar krijgen beperkte uitwerking.

De film duurt meer dan twee uur en voelt op sommige plekken dun aan. De conclusie dat robots uiteindelijk hun menselijke families ontgroeien, komt voorspelbaar en wordt verpakt in een optimistische toon die leunt op een steeds sentimentelere soundtrack.

Film is een bescheiden toevoeging aan regisseurs sterke oeuvre

Sheep in the Box ontleent zijn titel aan De Kleine Prins en bevat motieven over bomen en natuurlijke netwerken die robots instinctief herkennen. Hoewel het verhaal dystopisch geweld vermijdt, bereikt het nooit de emotionele diepgang van Koreeda's beste werk zoals Shoplifters of Monster. Kijkers die een meer resonerende benadering van vergelijkbare thema's zoeken, kunnen de voorkeur geven aan de film After Yang uit 2021.