Cyberpunkcinema draait vaak om uitgestrekte neonsteden, retrofuturistische gadgets en een alomtegenwoordig gevoel van dreiging. Nicolas Winding Refn probeert die formule te vangen in zijn nieuwste project, Her Private Hell. Het resultaat ziet er op het eerste gezicht indrukwekkend uit. Onder het glanzende uiterlijk stort het verhaal echter in tot een holle stijloefening.

Refn bouwt een onberispelijke cyberpunkwereld die vreemd levenloos aanvoelt

Refn heeft al lang een strakke, bijna klinische visuele aanpak geperfectioneerd in eerdere werken als Drive en The Neon Demon. In deze film krijgt elk beeld minutieuze aandacht, van op maat gemaakte kostuums tot precies belichte sets. De wereld oogt vlekkeloos en gecontroleerd, een scherp contrast met de ruigere omgevingen uit klassiekers als Blade Runner. Hoewel de precisie indrukwekkende beelden oplevert, vertraagt de voortdurende focus op sfeer het tempo tot een slakkengang over de 109 minuten durende film.

De decors roepen eerder high-fashion campagnes op dan bewoonde toekomsten. Personages bewegen zich door vlekkeloze ruimtes terwijl ze vlakke, houterige dialogen afleveren. De combinatie laat de film zowel overdreven gepolijst als merkwaardig leeg aanvoelen.

Vrouwelijke personages krijgen weinig diepgang voorbij oppervlakkige aantrekkingskracht

Halverwege het verhaal mompelt een personage: ‘This movie’s gonna be hell.’ De zin komt over als onbedoeld zelfcommentaar. Het script van Refn, mede geschreven met Esti Giordani, draait om vrouwen die vooral bestaan om de mannelijke blik te bedienen. Ze verschijnen in onthullende outfits, pruilen op commando en herhalen het woord ‘Daddy’ op een manier die al snel vermoeit.

Sophie Thatcher speelt Elle, een bevoorrechte jonge vrouw die worstelt met familieproblemen. Haar vader, gespeeld door Dougray Scott, is getrouwd met haar voormalige vriendin Dominique, vertolkt door Havana Rose Liu. De spanning tussen de twee vrouwen blijft oppervlakkig en komt nooit verder dan concurrentie om mannelijke aandacht. Kristine Froseth speelt Hunter, een overdreven ingenue wier baby-achtige geflirt scènes domineert zonder echte lagen toe te voegen.

Charles Melton biedt het enige glimpje van echt conflict

In de cast springt Charles Melton eruit als Private K, een soldaat die worstelt met persoonlijk verlies. Zijn vechtscènes leveren de enige echte kinetische energie van de film. De centrale antagonist, bekend als de Leather Man, vermoordt slachtoffers door hun borst open te rijten, maar het verhaal bouwt vrijwel geen spanning rond de dreiging op.

Thatcher volgt de instructies van de regisseur precies, wat resulteert in een verwend, eendimensionaal hoofdpersonage dat het grootste deel van haar screentijd klaagt of decoratief aanwezig is. Liu brengt af en toe vonk in haar rol en tilt de anders robotachtige gesprekken even op. De seksscène in het derde bedrijf te midden van geweld voelt vooral geforceerd en onverdienend.

De film spreekt vooral toegewijde Refn-fans aan

Her Private Hell draagt de kenmerken van Refns eigenzinnige aanpak, maar biedt weinig voor een breder publiek. Scènes waarin de hoofdactrices rondlummelen en kibbelen als rivalen voelen meer als lege spektakels dan als echt drama. Als horror-thriller gepresenteerd, weet het project geen echte angst of vaart te genereren. Het resultaat past bij kijkers die al geïnvesteerd zijn in het oeuvre van de regisseur en die zijn tekortkomingen misschien over het hoofd zien na zijn tien jaar lange afwezigheid van speelfilms.