Henar Álvarez opende haar monoloog in 'Al cielo con ella' met een directe waarschuwing over het huidige klimaat in de media. De presentatrice uitte haar bezorgdheid over de moeilijkheid om vrij te kunnen menen en wees erop dat degenen die het meest klagen over vermeende beperkingen zelden de echte slachtoffers zijn.
De presentatrice herinnerde aan de recente beslissing van CBS om het programma van Stephen Colbert, bekend om zijn aanhoudende kritiek op de regering van Donald Trump, te schrappen. Volgens Álvarez vierde de Amerikaanse president de maatregel met een video die via het officiële account van het Witte Huis werd gepubliceerd, waarin hij de komiek vastpakte en in een vuilnisbak gooide.
De presentatrice verbond dit Amerikaanse voorval met de actualiteit in Spanje. Ze benadrukte het vertrek van Àngels Barceló als hoofd van haar nieuwsprogramma en merkte op dat interne berichten wezen op meningsverschillen over de redactionele lijn die haar werd opgelegd.
Álvarez greep de gelegenheid aan om de coherentie van bepaalde stemmen die klagen over gebrek aan vrijheid van meningsuiting in twijfel te trekken. Met ironie suggereerde ze dat sommige van die protesten net zo misplaatst klinken als wanneer Ana Rosa Quintana zou klagen over de huurprijzen. De presentatrice herinnerde eraan dat deze dynamiek al langer in de Spaanse audiovisuele sector speelt.
In dezelfde interventie besprak Álvarez verschillende recente incidenten die volgens haar de spanningen rond vrijheid van meningsuiting illustreren. Ze noemde de dagvaardingen van Facu Díaz, de rechtszaak tegen Héctor de Miguel (Quequé) wegens politieke grappen en de poging van een PP-gemeenteraadslid om een feministische monoloog te verstoren aan de vooravond van 8 maart.
Over het stripboek 'El niño Jesús no odia a los mariquitas' wees de presentatrice op pogingen om het uit de handel te nemen en concludeerde spottend dat ze, na deze gevallen te hebben gezien, het uiteindelijk eens was met Pablo Motos dat het steeds moeilijker wordt om je uit te spreken zonder consequenties.
Je kunt niets meer zeggen. Hebben jullie dat gemerkt? Het punt is dat de mensen die hier meestal over klagen niet bepaald de slachtoffers van die censuur zijn.