Gepubliceerd op 17-06-2026 , 02:05

Hayley Kiyoko maakt van haar hit uit 2015 een tedere debuutfilm Girls Like Girls

Het coming-of-age drama volgt twee tiener-meisjes die hun eerste liefde ontdekken tijdens een zomer in de Pacific Northwest

Hayley Kiyoko gaat voor het eerst achter de camera staan met Girls Like Girls, een ingetogen verhaal over twee meisjes die tijdens een onvergetelijke zomer hun aantrekkingskracht ontdekken. De film put rechtstreeks uit haar gelijknamige hit uit 2015, maar vermijdt een opvallende herinterpretatie. In plaats daarvan kiest hij voor de vertrouwde opwinding van jonge liefde en de stille ontdekkingen die daarbij horen.

Directe band ontstaat tegen decor van midden jaren 2000

Het verhaal speelt zich af in 2006 in de Pacific Northwest en introduceert de verlegen nieuwkomer Coley, gespeeld door Maya da Costa, die intrekt bij haar vader Curtis, vertolkt door Zach Braff. Al snel ontmoet ze de extraverte Sonya, tot leven gebracht door Myra Molloy. Hun connectie ontstaat snel via fietstochten, dagen aan het zwembad, late-night gesprekken en de kleine rituelen van tiener-vriendschap die langzaam romantisch worden.

De productie reconstrueert het tijdperk met zorg, van de geluiden van AOL Instant Messenger tot alledaagse locaties die levensecht aanvoelen. De eenvoud van het verhaal werkt in het voordeel van de film en laat alledaagse momenten emotioneel gewicht dragen zonder extra complicaties of dramatische externe conflicten.

Hoofdrollen dragen de emotionele kern

Da Costa en Molloy leveren het hart van het verhaal via subtiele blikken en groeiende nabijheid. Hun chemie voelt natuurlijk en onvermijdelijk, en draagt scènes zelfs als ondersteunende details over familie of vrienden licht geschetst blijven. Molloy toont gelaagdheid als Sonya worstelt met nieuwe gevoelens, terwijl da Costa diepe verlangens overbrengt met minimale dialoog.

Zach Braff levert een ingetogen bijrol als een vader die probeert contact te maken met zijn dochter na een verlies. De focus blijft stevig op de centrale relatie, die profiteert van beheerste regie en een dromerige soundtrack die de intieme sfeer versterkt.

Interne conflict drijft het verhaal vooruit

In plaats van externe obstakels onderzoekt het script de aarzeling van binnenuit bij een van de personages terwijl de vriendschap uitgroeit tot iets meer. Deze interne worsteling voelt authentiek voor de periode en de leeftijd van de personages. Het resultaat is een film die puur op emotie vertrouwt in plaats van op plotwendingen en een herkenbaar maar aangrijpend portret van eerste liefde levert.

Girls Like Girls onderscheidt zich door zijn oprechtheid en visuele warmte. Het vangt hoe alledaagse ervaringen helemaal nieuw kunnen voelen voor wie ze beleeft, waardoor het verhaal ondanks de klassieke opzet resoneert.