Harry Styles onderbrak zijn succesvolle residentie in het Wembley Stadium voor een eenmalig orkestconcert dat een primeur betekende voor de zanger. Als curator van dit jaar’s Meltdown Festival werkte hij samen met dirigent Jules Buckley en een orkest van vijftig muzikanten in de intieme Royal Festival Hall voor een hernieuwde interpretatie van zijn muziek.
De avond begon rustig nadat Harry Styles aan de piano plaatsnam in een bloemetjesoverhemd en een bijpassende broek. Het orkest zette een onherkenbare intro in voordat de eerste vertrouwde woorden van “Boyfriends” klonken. Zwevende strijkers en harp gaven het nummer een etherische en kwetsbare lading.
Zonder de noodzaak een stadion te vullen toonde Styles een kwetsbaardere kant. Zijn stem zweefde boven de weelderige instrumentatie en de kleinere zaal zorgde ervoor dat elk detail helder overkwam. Het publiek besefte al snel dat het getuige was van iets ongekends in zijn carrière.
Het voelt zowel aanwezig als ongelooflijk afwezig om je er zo bewust van te zijn dat je midden in het hoogtepunt van je carrière zit. Dit is een ongelooflijk bijzondere maand en tien dagen hier in het Southbank Centre.
Het volledige orkest en het toegevoegde gospelkoor gaven verschillende nummers een cinematische reikwijdte. “Matilda” kreeg de allure van een filmscore, terwijl “Fine Line” uitmondde in een weids slotakkoord, waarna Styles grapte dat hij de avond er misschien beter mee had kunnen afsluiten.
Styles dook terug in ouder materiaal met aandoenlijke vertolking van “Two Ghosts”, voor het eerst live te horen sinds 2020. De orkestrale bewerking gaf het nummer extra emotionele diepgang die bij velen in de zaal zichtbaar emoties losmaakte.
Buckley, die al enkele tracks op Styles’ nieuwste album arrangeerde, speelde ook eigen composities. Styles prees de samenwerking en benadrukte hoe welkom hij zich voelde ondanks zijn gebrek aan formele notenkennis.
Een cover van Patrick Watson’s “Here Comes the River” fungeerde zowel als hommage als praktische referentie. Styles vertelde dat hij het nummer voor Buckley had gedraaid tijdens gesprekken over strijkarrangementen voor zijn eigen song “Coming Up Roses”.
Later introduceerde hij “Carla’s Song” en legde uit hoe het nummer wortelt in het moment waarop een vriend van hem kennismaakte met Simon & Garfunkel’s “Bridge Over Troubled Water”. De uitvoering benadrukte de blijvende kracht van muziek voorbij elke individuele artiest.
De avond werd besloten met een trouwe maar verheven uitvoering van “Bridge Over Troubled Water”. Styles evenaarde de veeleisende vocale lijnen van het origineel, sloot de cirkel en liet een blijvende indruk achter van zijn veelzijdigheid in deze nieuwe setting.
De complete setlist bevatte een evenwichtige mix van recent materiaal en oudere favorieten, allemaal opnieuw gearrangeerd voor deze gelegenheid.