De overwinning van Lewis Hamilton op het circuit van Barcelona betekent veel meer dan een simpel resultaat. Na twee eerdere podiumplaatsen in Canada en Monaco die het gevolg leken van fouten van anderen, toonde de Britse coureur in het huis van Ferrari aan dat hij de Mercedessen kan verslaan met zijn eigen tempo en zonder afhankelijk te zijn van externe omstandigheden.
De laatste twintig ronden leken eindeloos voor Hamilton. Hij paste constant lift and coast toe, vermeed de kerbs en ontzag de wagen maximaal om de betrouwbaarheid te waarborgen. In de slotfase herhaalde hij in gedachten dat hij zich bocht voor bocht moest concentreren en niet mocht denken aan de finish.
Bij het passeren van de finishlijn barstte hij uit in vreugde. Hij had lang op dat moment gewacht en ervan gedroomd. Zijn boodschap was duidelijk: nooit ophouden in jezelf te geloven.
Hamilton heeft interne veranderingen bij Ferrari doorgevoerd, van de rol van zijn race-engineer tot bepaalde procedures die hij meenam uit zijn Mercedes-tijd. Die aanpassingen beginnen op hun plaats te vallen en het team toont meer stabiliteit.
Zonder twijfel, wanneer je op het dieptepunt zit en weer opklimt, bereik je die eerste helling van de berg en dat voelt geweldig. Vooral gezien alles wat vorig jaar negatief was en al die microagressies die ik opzij moest zetten om door te blijven gaan.
Het oorspronkelijke plan van het team voorzag twee stops, maar Hamilton vertrouwde erop dat er drie nodig zouden zijn. De stops verliepen vlekkeloos en de laatste kwam precies op het juiste moment. Bij het verlaten van de pitlane bleek hij onverwacht aan de leiding te liggen.
Deze 106e overwinning vergroot zijn voorsprong in de historische ranglijst en vestigt een nieuw record voor de tijd tussen zijn eerste en laatste zege. Hamilton herinnerde eraan dat hij als kind al droomde van het besturen van de rode Ferrari, dezelfde wagen die Michael Schumacher reed, en dat hij die wens nu heeft kunnen waarmaken.