Het creatieve team achter Hacks zag de slotscène van de serie altijd al in het Louvre plaatsvinden. Cameraman Adam Bricker en de producers verkenden het iconische Parijse museum al vroeg, aangetrokken door de status als thuis van de Mona Lisa en de ongeëvenaarde grandeur voor een intieme scène tussen Deborah Vance en Ava Daniels.

Kunstroof dwingt productie tot alternatieven

De plannen verliepen soepel tot 19 oktober, toen vier gemaskerde dieven Franse kroonjuwelen uit het museum stalden in een snelle operatie van acht minuten. De beveiliging werd direct aangescherpt. Bricker herinnerde zich dat hij hoorde dat de opnames waarschijnlijk zouden worden geannuleerd terwijl het team elders een aflevering van “The Amazing Race” filmde. “We hoorden dat het voor ons niet mogelijk zou zijn om in het Louvre te filmen en dat we backups moesten zoeken,” zei hij.

Statsky merkte op dat de nieuwe restricties vooral managementbeleid betroffen. Toegang voor buitenstaanders voor niet-standaard activiteiten werd onmogelijk, waardoor een filmcrew werd uitgesloten. Het team richtte zich op het Paleis van Versailles als alternatief, al miste die locatie de gewenste resonantie.

Stakingen en leiderschapsproblemen verlengen onderhandelingen

Weken van overleg volgden. Een mogelijke heropening van het Louvre doemde op, maar werd geblokkeerd toen werknemers staakten over loon en arbeidsomstandigheden. De museumdirecteur trad later af na controverse. De productie annuleerde de overeenkomst met Versailles, wat de relatie met die locatie onder druk zette. “Ik denk niet dat wij drieën ooit nog welkom zijn in Versailles,” zei Statsky.

Met vertrekdata in zicht overtuigden Aniello, Downs en Statsky Universal TV en HBO Max om het verblijf in Parijs te verlengen. De hoofdrolspelers Jean Smart en Hannah Einbinder bleven eveneens. De groep monteerde beelden vanuit hotelkamers terwijl ze wachtten op een definitief besluit.

Beperkte toegang na aanhoudende lobby

De vastberadenheid van de producers wierp vruchten af. Het Louvre keurde de opnames goed onder strenge voorwaarden: slechts twaalf personen mochten het museum betreden terwijl het open bleef voor publiek, en alleen in twee afgezet gebieden. Het team droeg alle apparatuur met de hand, zonder voorgemonteerde verlichting of ondersteunend personeel. Bricker beschreef de ervaring als een terugkeer naar de filmacademie. “Paul droeg een lenzenkoffer en hij, Jen en Lucia zouden een make-uptas meenemen,” zei hij.

Smart reflecteerde later op de dag in een coververhaal van Variety. De castleden lagen op een leren bank onder imposante Hollandse meesterschilderijen en improviseerden teksten over het doneren van een lichaam aan de wetenschap. “We zeiden ‘ik hou van je’ en huilden,” herinnerde ze zich. De Mona Lisa zelf werd in de postproductie via superimpositie toegevoegd.

Poëtische afsluiting rondt de serie af

Na enkele takes riep eerste regieassistent Jeff Rosenberg ‘wrap’. Bricker liet de camera’s draaien terwijl de kleine groep een emotionele omhelzing deelde. Elke producer nam beurtelings de klapper vast voor de laatste slate. Aniello zag de kleinschalige finale als passend. “We begonnen met ons drieën… En nu we de serie afsluiten, komt het weer terug tot heel, heel weinig mensen,” zei ze. “Het voelde als een natuurlijke manier om het te beëindigen.”