- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het duo bespreekt de familiegeschiedenis van de regisseur en het diepgaande onderzoek van de actrice naar overlevenden van de Holocaust voor de release in januari.

Scenarist-regisseur Guy Nattiv en actrice Carrie Coon waren aanwezig op Deadline’s Contenders London om te praten over hun werk aan The Liberation, een film die rechtstreeks is gebaseerd op de familiegeschiedenis van Nattiv.

Een familiegeschiedenis geworteld in onuitgesproken trauma

Het project is gebaseerd op gebeurtenissen rond Nattivs oma, een Holocaust-overlevende die begin jaren tachtig haar familie verliet om zich aan te sluiten bij wat het gezin later als een sekte herkende. Nattiv herinnerde zich dat hij als kind meegenomen werd naar bijeenkomsten waar hij emotionele taferelen meemaakte zonder de betekenis te begrijpen.

Ik was pas acht toen mijn familie me meenam naar seminars om mijn oma te zien en met haar mee te doen aan die bijeenkomsten. Ik wist niet wat het betekende. Het was alsof je in het donker danste met mensen. Ik hoorde gruwelijke verhalen van mensen, en mijn oma die huilde, het was zo vreemd voor me.

Jaren later, na het overlijden van zijn oma, bezocht Nattiv de groep met een camera en kreeg hij gedeeltelijke antwoorden over waarom zij ervoor koos haar man en dochters achter te laten.

Coon bereidt zich voor op rol als Holocaust-overlevende Rita

In de film speelt Carrie Coon Rita, een depressieve bankmedewerker uit New Jersey en Holocaust-overlevende die wordt meegesleurd in een vrouwelijke commune in het bos onder leiding van een charismatische figuur gespeeld door Lily James. Haar dochters proberen haar vervolgens naar huis te halen. Bleecker Street brengt de film in januari uit in de Verenigde Staten.

Coon vertelde dat ze zich onderdompelde in archiefbeelden van Yad Vashem en getuigenissen van de Shoah Foundation, met speciale aandacht voor verhalen van vrouwen uit Polen. Ze wees op de fysieke manier waarop overlevenden hun verhalen meedroegen en de uiteenlopende vormen van trauma die zij hadden doorstaan.

Er is iets heel specifieks aan de manier waarop het navertellen van die onuitsprekelijke dingen in het lichaam wordt vastgehouden. En ook de verhalen zelf, de talloze vormen van trauma die mensen is aangedaan. Maar ook dat ze veerkrachtig genoeg waren om te overleven, vond ik heel fascinerend.

Het verhaal bekijken als een verhaal van moed en keuze

Nattiv benaderde het materiaal met empathie en erkende dat de groep zijn oma een weg bood om haar verleden onder ogen te zien. Coon zag het verhaal als een kwestie van moed en merkte op dat maatschappelijke rollen vaak berusten op onuitgesproken afspraken die mensen in theorie elk moment kunnen verbreken.

Wat me erg fascineerde tijdens het lezen, is het idee dat de sociale regels waarnaar we leven stilzwijgende afspraken zijn. Er staat niets op papier. We worden ’s ochtends wakker en zijn een vrouw en een moeder en volgen al die regels. Maar het is allemaal bedacht.