Gu You sluit landschapstrilogie af met intiem familiedrama 'The First Taste of Loneliness'

De première in Busan toont stille veerkracht terwijl drie generaties vrouwen na een verlies in Hangzhou opnieuw beginnen.

Regisseur Gu You sluit zijn landschapstrilogie af met “The First Taste of Loneliness”, een ingetogen portret van drie vrouwen die hun leven oppakken na het overlijden van hun man, vader en grootvader. De film ging in competitie in première op het Busan Film Festival en richt zich niet op rauwe uitingen van verdriet, maar op de subtiele manieren waarop dagelijkse routines en relaties zich ontwikkelen rond een afwezigheid.

Allerdaagse details onthullen het gewicht van de afwezigheid

Het verhaal begint met een langdurige wake aan het sterfbed, terwijl de familie de stervende patriarch omringt. Hoewel die scène emotioneel geladen is, komt een stillere scène later harder aan. Yue (Zhou Xun), die onlangs is teruggekeerd naar het ouderlijk huis in Hangzhou, opent het laatste potje zelfgemaakte augurken van haar vader. Ze proeft ervan en constateert, wetend dat dit ritueel nooit meer zal terugkeren, dat de batch goed is gelukt.

De film blinkt uit wanneer hij stilstaat bij deze gewone momenten. Yue deelt het appartement met haar moeder Luna (Xi Meijuan) en tienerdochter Moon (Wang Shengdi). De ruime, rommelige kamers kijken uit over de Qiantang-rivier en bevatten decennia aan spullen die de aanwezigheid van de overledene levend houden.

Drie vrouwen vinden nieuwe wegen terwijl ze het verleden eren

Luna moedigt haar recent gescheiden dochter aan om niet vast te blijven zitten in oude patronen. Zelf begint ze romantische belangstelling te accepteren van een andere man, Xu (Xu Chaoying), en herontdekt ze het geluk dat ze dacht te hebben verloren. Moon, op de drempel van volwassenheid, begint eigen keuzes te maken, waardoor Yue haar greep op het moederlijke toezicht moet loslaten.

Gu en co-scenarist Yang Yikun weven de drie verhaallijnen zo dat de voorzichtige stappen van elke vrouw de anderen ondersteunen. Cameraman Mikiya Takimoto gebruikt vloeiende, ruimtelijke camerabewegingen die hun ervaringen verbinden in het familieappartement en de stad daarbuiten.

Een stijlvol slot van de landschapsserie

De film volgt op “Dwelling in the Fuchun Mountains” uit 2019 en “Dwelling by the West Lake” uit 2023. Net als zijn voorgangers kiest hij voor melancholieke familieobservatie in plaats van plotgedreven vaart. De elegante beelden en levendige scènes geven het intieme verhaal een grotere schaal, al ondermijnt het veelvuldige gebruik van emotionele muziek soms de terughoudendheid die elders wordt getoond.

Xi Meijuan steekt eruit als Luna, die verdriet combineert met een stille openheid voor nieuwe ervaringen. Een scène waarin ze met Xu danst op een openbaar plein vangt de mix van tederheid en resterend verdriet bijzonder goed. De film neigt soms naar sentimentaliteit, maar de emoties voelen oprecht aan in plaats van gekunsteld.

Tags bij dit artikel