Het griezelige mid-century huis dat de Verity-filmadaptatie definieert

Production designer Amy Williams onthult hoe een echt meerhuis in New York het onheilspellende centrale personage werd in de Colleen Hoover-adaptatie met Anne Hathaway en Dakota Johnson

De aankomende verfilming van Colleen Hoover’s roman uit 2018 Verity plaatst de personages in een opvallende echte woning die veel meer is dan alleen decor. Regisseur Michael Showalter zag het afgelegen meerhuis als een desoriënterende, verleidelijke val die de psychologische spanning van het verhaal weerspiegelt.

Regisseur schetst visie voor een koortsdroomsetting

Showalter putte uit zijn eigen terugkerende dromen voor de gewenste sfeer. Hij wilde een ruimte die aanvoelt als een konijnenhol en een koortsdroom: van buiten mooi en aanlokkelijk, maar eenmaal binnen onmogelijk om te ontsnappen. Het Crawford-huis fungeert daarom als een alom aanwezige personage in plaats van een simpele locatie.

Echt mid-century huis gekozen na uitgebreide zoektocht

Location manager Elizabeth Krekel en production designer Amy Williams doorzochten architectuurpublicaties op zoek naar een onaangeroerd pand. Ze kozen voor Beckoning Path, een mid-century modern huis in Armonk, New York, oorspronkelijk ontworpen door Jens Quistgaard voor de oprichters van het merk Dansk. Het team had eerst meer conventionele huizen en blokhutten overwogen voordat ze dit bijzondere pand ontdekten.

Hoewel het huis buiten de primaire opnamezone lag, keurden de producers de extra kosten voor huisvesting en transport van de crew goed. Williams merkte op dat de locatie direct van invloed was op talloze creatieve beslissingen over de visuele identiteit en landschapsintegratie van de film.

Auteur prijst het huis als een upgrade ten opzichte van het boek

Colleen Hoover bezocht de set en uitte direct bewondering voor de grandeur van het pand. Ze merkte op dat de filmversie haar oorspronkelijke beschrijving overtreft en gaf toe dat de indeling haar zelfs na enige tijd binnen nog steeds desoriënteerde.

The house was insane. Talk about an aspect where the film is better than the book. I couldn’t even have envisioned a house that gorgeous and that perfect.

— Colleen Hoover, Interview with The Hollywood Reporter

Designteam benadrukt vormen en aardse tinten

Williams en kostuumontwerper Jackie Demeterio begonnen met geometrische motieven in plaats van kleur. Een scherpe “V”-vorm staat voor Verity, een cirkel voor Lowen Ashleigh en een vierkant voor Jeremy. Deze vormen komen overal in de architectuur terug, inclusief schuine plafonds en hoekige gangen die onbehagen oproepen.

Het interieurpalet blijft beperkt tot natuurlijke groentinten, bruintinten en metalen. Rood komt slechts spaarzaam voor, onder meer op een kano, om een bewuste visuele schok te geven. De koelere huidtinten van Hathaway leidden tot keuzes voor inktblauw en groen, terwijl de groenblauwe ogen van Johnson de aanvullende keuzes bepaalden.

Interieurs op de studio verhogen psychologische spanning

De meeste kamers buiten de keuken en woonkamer werden op de studio gebouwd. Een langgerekte gang naar Lowens slaapkamer creëert een doolhofgevoel, met hellende plafonds en verticale lijnen die opsluiting suggereren. De slaapkamer zelf staat op een verhoging omringd door spiegels en tweewegglas, wat het voyeuristische karakter versterkt.

Verity’s kantoor werd ontworpen als een baarmoederachtige schuilplaats met zachte perzikkleuren en een rond daklicht boven een achthoekige zitkuil. Verborgen compartimenten achter spiegels verbergen dossiers en dozen, wat de thematiek van begraven geheimen benadrukt. De activiteitruimte direct boven Lowens slaapkamer voegt nog een laag van indringing en onbehagen toe.

Glamoureuze maar oncomfortabele omgeving versterkt verhaal

Showalter droeg het designteam op het huis visueel opvallend en glossy te houden. Williams merkte op dat de woning aangenaam is om naar te kijken, maar niet per se comfortabel of ideaal om kinderen in op te voeden, wat het gevoel versterkt dat de bewoners gevangen zitten in de schoonheid ervan.

Tags bij dit artikel