Grace Snell ontwerpt intieme familielooks voor nieuwe Sense and Sensibility-verfilming

Kostuumontwerper put uit persoonlijke foto’s en historisch onderzoek om Jane Austens klassieker te moderniseren voor Georgia Oakley’s film

Kostuumontwerper Grace Snell benaderde Sense and Sensibility door het verhaal in duidelijke fasen te verdelen voor regisseur Georgia Oakley’s frisse interpretatie van Jane Austen’s roman uit 1811. De film heeft Daisy Edgar-Jones als Elinor Dashwood en Esmé Creed-Miles als haar zus Marianne.

Landelijk cottage en Londen vormen aparte visuele werelden

Snell verdeelde het verhaal in heldere hoofdstukken rond de locaties. De vroege scènes in Barton Cottage in Devonshire tonen de zussen in hun meest intieme momenten te midden van het landschap. Latere scènes verplaatsen zich naar Londen, waar het tweetal de society binnenstapt met een duidelijk ander kleurenpalet. Wisselende weersomstandigheden en seizoenen beïnvloedden de stofkeuzes en de algehele kleuren.

Austens verhaal begint op het landgoed van de familie in Sussex, voordat de Dashwoods verhuizen. De periode valt in een overgangsfase tussen Georgische en Regency-stijlen, waarin de mode zich richtte op eenvoudigere lijnen. Snell haalde inspiratie uit schilderijen, bewaarde kledingstukken en zelfs familiefoto’s uit de vroege jaren 2000 om de band tussen de zussen te benadrukken.

Gedeelde garderobe benadrukt zusterband en praktisch lenen

Een detail dat Snell hoopt dat het publiek opvalt, is hoe de zussen kleding uitwisselen. Met Marianne als 19-jarige, Elinor als 16-jarige en de jongere zus Margaret als 13-jarige voelt het doorgeven van kleren natuurlijk aan. Stoffen werden bewerkt zodat de stukken geleefd en doorgegeven lijken.

Snell haalde extra inspiratie uit catwalkshows uit de jaren tachtig en negentig, naast die persoonlijke foto’s. Het doel was kostuums te maken die kijkers zich kunnen voorstellen dat ze die zelf of hun familieleden dragen, zodat de afstand die vaak bij periodedrama’s gevoeld wordt kleiner wordt.

Wat ik wilde doen was een film ontwerpen die ik mezelf, mijn vrienden en mijn familie in kon zien, om de muur die vaak met periodedrama’s geassocieerd wordt neer te halen.

— Grace Snell, kostuumontwerper, Interview met Variety

Historische nauwkeurigheid ontmoet hedendaagse toegankelijkheid

Hoewel het Snells eerste periodedrama was, hield ze strenge normen aan voor de constructie. Een historica op het gebied van kleding werkte drie weken mee aan het onderzoek. De kostuums werden gemaakt met periode-eigen stoffen, naaimethodes en handstiksels, maar met een hedendaagse gevoeligheid.

Kleurkeuzes droegen bij aan het verhaal. Het verhaal begint in rouw met nadruk op zwarte tinten. In Londen verschijnen Elinor en Edward in blauwe tinten die hun omstandigheden weerspiegelen. Felere kleuren komen spaarzaam voor en vooral bij bijfiguren.

Snell, een liefhebber van Austen, respecteerde de verfilming uit 1995 onder regie van Ang Lee, maar behandelde die als een apart werk. Ze richtte zich op een versie die draait om menselijke relaties en de blijvende relevantie van Austens thema’s voor het hedendaagse publiek.

Tags bij dit artikel