In het huidige voetbal waarin alles lijkt te kunnen, heeft Giuliano Simeone te maken gehad met geruchten die zijn plek in de basiself van Atlético de Madrid in twijfel trokken. Velen suggereerden dat zijn aanwezigheid meer te maken had met zijn achternaam dan met zijn prestaties. Zijn ontwikkeling in het eerste elftal en zijn recente optreden in de madrileense derby tonen echter aan dat de jonge aanvaller zijn plaats op eigen kracht heeft verdiend.
Zelfs trainer Diego Simeone is streng geweest voor zijn zoon. Wanneer het niveau niet voldeed, verliet Giuliano Simeone het veld zonder protest voor het einde van de wedstrijd. Zijn intrede in het eerste elftal verliep stap voor stap, met toenemende speeltijd tot hij zich als basisspeler had gevestigd op eigen merites. De daaropvolgende contractverlenging en zijn deelname aan het WK versterkten die positie.
Naast zijn technische kwaliteiten valt de speler op door zijn constante inzet, zijn snelheid en zijn manier van vechten voor de clubkleuren. Weinig trainers zouden een speler met dat niveau van toewijding en moed afwijzen. Hoewel hij niet de topscorer is, levert hij beslissende doelpunten dankzij zijn volharding en zijn vermogen om nooit een bal op te geven.
Tegen Real Madrid was Giuliano Simeone de beste speler van de wedstrijd in alle opzichten. Hij forceerde de strafschop en gaf de assist op Jonathan David voor de 2-0. In een duel met grote sterren op het veld ging de zoon van de coach met de eer strijken en liet hij critici zonder argumenten achter.
De kritiek die zijn succes uitsluitend wil toeschrijven aan zijn verwantschap met de beste trainer uit de geschiedenis van Atlético is onterecht en mist elke grond. Giuliano Simeone speelt omdat hij presteert, omdat hij oplossingen biedt en omdat hij alles geeft op het veld. Dat hij bovendien privélessen krijgt dankzij zijn achternaam is een pluspunt, maar zijn prestaties spreken voor zich.