Het geheime dagboek van Desmond Pfeiffer: UPN-sitcom die protesten ontketende en snel flopte

Een kortstondige sitcom uit 1998 probeerde Abraham Lincoln om te toveren tot een wellustige student en hield het nauwelijks een maand vol op televisie. Het geheime dagboek van Desmond Pfeiffer werd uitgezonden op het wankelende UPN-netwerk en groeide al snel uit tot een schoolvoorbeeld van een serie die ten onder ging aan zwak scriptwerk en misplaatste controverse.

Schokkend uitgangspunt zet Lincoln in de schijnwerpers

Chi McBride speelde de titelrol: een in ongenade gevallen Britse aristocraat die Lincolns persoonlijke bediende wordt in het Witte Huis tijdens de Burgeroorlog. De serie draaide om een dagboek dat de ware aard van de president als seksmaniak zou onthullen. In een vroege aflevering had Lincoln zogenaamd telegraafseks met een onzichtbare partner.

De makers wilden de toenmalige Bill Clinton-presidentschap bespotten door vergelijkbare schandalen op een historische figuur te plakken. Producenten vermeden directe grappen over tot slaaf gemaakten en gingen voorzichtig om met slavernijverwijzingen, maar de toon maakte van het tijdperk van de Burgeroorlog toch een bron van platte, cartoonachtige humor.

Protesten om vermeende ongevoeligheid

De kritiek begon al vóór de première op 5 oktober 1998. Een raadslid uit Los Angeles sloot zich aan bij de Brotherhood Crusade en de NAACP bij demonstraties voor de kantoren van Paramount. De demonstranten vonden dat de komedie de geschiedenis van de slavernij bagatelliseerde en schadelijk kon zijn voor zwarte gemeenschappen. Raadslid Mark Ridley-Thomas had een aflevering gezien en waarschuwde voor blijvende schade.

UPN-president Dean Valentine wuifde de commotie weg als doorgeslagen politieke correctheid. Hij noemde de protesten een bedreiging voor de vrije meningsuiting en suggereerde dat het raadslid belangrijkere zaken had dan de najaarsprogrammering van een klein netwerk.

Valentines verdediging past in eerder netwerkbeleid

Valentine had al in 1997 kritiek gekregen toen berichten verschenen dat hij UPN bewust wegstuurde van programma's met zwarte hoofdrolspelers. Hij ontkende destijds elke vorm van raciale vooringenomenheid. De protesten rond Desmond Pfeiffer pasten in het patroon van een netwerk dat moeite had om publiek te bereiken en tegelijk culturele gevoeligheden moest navigeren.

Zwakke scripts maken einde aan serie ondanks ophef

Er werden negen afleveringen opgenomen, maar de serie werd na de vierde uitzending op 26 oktober stopgezet. Critici wezen vanaf het begin op de grove grappen en vlakke dialogen. UPN speelde zelfs in op de negatieve recensies in eigen reclames, met de boodschap dat critici de serie haatten. De strategie leverde geen noemenswaardige kijkcijfers op.

Acteur Kelly Connell viel op als een drankzuchtige Ulysses S. Grant en bracht energie in een verder matte productie. McBride en de rest van de cast gingen door met andere rollen, maar niemand verwierf blijvende bekendheid dankzij dit project. Waarnemers merkten later op dat de protesten nooit leidden tot positieve aandacht en mogelijk juist hebben bijgedragen aan het snelle einde.

Historische satire schiet tekort vergeleken met sterkere voorbeelden

De serie leek op eerdere programma's als Hogan's Heroes, die absurde sitcomverhalen combineerden met een serieuze historische achtergrond. Anders dan scherpere producties als Blackadder ontbrak het hier aan scherpte en voelden de historische details dun. Een boek over de grootste mislukkingen op televisie stelde later vast dat de echte doelwitten de schandalen uit het Clinton-tijdperk waren, niet de slavernij zelf, maar de uitvoering slaagde er niet in om te overtuigen.

De resterende afleveringen circuleren nog online, maar de meeste kijkers zoeken ze uit nieuwsgierigheid op, niet uit aanbeveling. De korte looptijd maakte Het geheime dagboek van Desmond Pfeiffer tot een voetnoot in de televisiegeschiedenis van de jaren negentig.