Gail Simone's run op Uncanny X-Men krijgt scherpe kritiek om regressieve tropes

Het nieuwste werk van de geprezen schrijfster op de vlaggenschipserie over mutanten ontketent debat over personagebehandeling en narratieve keuzes

Strips zijn sinds hun ontstaan in 1933 aanzienlijk geëvolueerd, maar de industrie blijft worstelen met verhalen na de Comicsgate-periode. Verschillende prominente series vervallen in terugkerende patronen die lezers en analisten ongemakkelijk maken.

Gail Simone is een schrijfster wier vroege werk de discussies over gender en agency in superheldenstrips heeft helpen hervormen. In 1999, vóór haar professionele debuut, creëerde ze de website Women in Refrigerators. Deze inspanning bedacht een term die de manier waarop critici het medium bekijken veranderde. De uitdrukking ontstond uit de moord op Kyle Rayners vriendin Alexandra DeWitt in Green Lantern #54, waarbij het personage werd gedood en in een koelkast geplaatst om het verhaal van de mannelijke held te voeden. Het benadrukte een veelvoorkomend patroon van vrouwelijke personages die worden geschaad om mannelijke verhalen te dienen.

Haar kritiek opende deuren in de industrie. Simone groeide snel uit tot een belangrijke schrijfster voor zowel DC als Marvel. Ze leverde sterke runs op Birds of Prey, Wonder Woman en Deadpool, waarmee ze aantoonde dat vrouwelijke personages complexe verhalen konden dragen die gelijkwaardig waren aan die van mannelijke helden.

Run op Uncanny X-Men stuit op groeiende zorgen

De afgelopen twee jaar van haar werk op Uncanny X-Men vormen een contrast met die geschiedenis. Als eerste vrouw die als enige schrijfster aan de hoofdtitel werkte, kreeg Simone enige ruimte voor aanpassingen in het begin. Toch is de serie terechtgekomen in een terrein dat de problemen weerspiegelt waartegen ze zich lang heeft verzet.

In plaats van het mutante team vooruit te helpen, bevat het verhaal onhandig schrijven, verouderde portretten en een wending naar tropes die botsen met zowel de franchise als haar eerdere normen. Subtiele vooroordelen en geforceerde interacties hebben bijzondere aandacht getrokken en roepen vragen op over hoe een gevestigde stem op deze onderwerpen hier terecht is gekomen.

Focus op overhyped personages verzwakt teamdynamiek

Een duidelijk probleem betreft de behandeling van Rogue en Gambit. Hun relatie lijkt te zijn teruggebracht tot een oppervlakkige versie van zichzelf. Rogue verandert van een sterke leider in een huiselijke rol die vooral door haar echtgenoot wordt bepaald. Het verhaal tilt Gambit vaak op ten koste van haar onafhankelijke autoriteit.

Hun spraak bevat zware, gestileerde zuidelijke accenten die meer aan karikaturen dan aan natuurlijke stemmen doen denken. De toevoeging van Calico plaatst een onvolwassen tiener-mutant in hun huiselijke leven, waardoor Rogue verder in een verzorgende positie wordt geduwd, ver van frontlinieleiderschap. Scènes zoals de tiener die na korte tijd al in bed klimt bij het stel, vergroten het ongemak.

Pogingen om Gambit in de schijnwerpers te zetten, omvatten een plotselinge transformatie in een wyvern-vorm in Uncanny X-Men #32. De verandering komt zonder duidelijke opbouw in het verhaal ondanks eerdere promotie, en geeft de voorkeur aan spektakel boven logische voortgang. Het bredere team lijdt er ook onder, met Cyclops die beperkte diepgang krijgt en nieuwe personages zoals de Outliers ruimte innemen zonder voldoende basis.

Setting en erfenis onder de loep in Louisiana-achtergrond

Het team in Louisiana plaatsen beperkt de reikwijdte in vergelijking met de mondiale inzet die typisch is voor X-Men-verhalen. De keuze lijkt Gambits hoek van het universum te verheffen boven zijn gebruikelijke rol.

Narratieve keuzes roepen vragen op over personage-integriteit

Grotere problemen verschijnen in arcs zoals Raid on Graymalkin en Manhunt. Deze plots zouden vroeg zijn ontstaan maar zonder sterke afsluiting zijn geëindigd. De portrettering van Monet St. Croix trekt bijzondere aandacht. Als zwarte moslimvrouw die bekendstaat om haar waardering voor lichamelijke autonomie en verzet tegen gevangenschap, staat haar rol als tijdelijke bewaker van een detentiefaciliteit haaks op kernkenmerken en herschikt haar als handhaver van controle.

Deze aanpak creëert spanning met de burgerrechtenthema's van de serie. Haar parallel plaatsen met figuren die hun eigen gemeenschap controleren, keert langdurige allegorieën om op een manier die inconsistent aanvoelt met eerdere boodschappen.

Dialoogpatronen benadrukken culturele gevoeligheden

Aanvullende zorgen betreffen herhaalde microagressies. Aziatische personages krijgen geëxotiseerde of reducerende regels, zoals Logan die de Japanse mutant Deathdream een manga-jongen noemt. Reacties op kritiek framen de opmerking als een fout van het personage. Calico's interacties met Pietro Maximoff, een personage van Roma-afkomst, bevatten neerbuigende houdingen die zijn mutant-status afwijzen.

Deze elementen vallen op tegen de geschiedenis van diversiteit in de franchise. Het algehele effect heeft discussie uitgelokt over ongeëxamineerde keuzes in een prominente titel.

Industriële verantwoordelijkheid reikt verder dan één schrijver

Waarnemers merken op dat Marvel verantwoordelijkheid draagt voor toezicht op zijn vlaggenschipserie. In een tijd waarin X-Men-verhalen zorgvuldige omgang met hun allegorieën vereisen, heeft de uitgever oppervlakkige uitvoering de overhand laten krijgen. Het resultaat dient als herinnering dat eerdere prestaties alleen een titel niet vooruit kunnen dragen zonder aanhoudende aandacht voor vakmanschap en context.

Tags bij dit artikel