Frances Haugen reflecteert op Aaron Sorkins filmadaptatie The Social Reckoning

De klokkenluider bespreekt hoe haar memoires een film werden, wat haar deed gruwen op het scherm en haar hoop op de culturele impact

Frances Haugen werd klokkenluider tegen Facebook en publiceerde later haar memoires The Power of One uit 2023. Nu bereikt haar verhaal de bioscopen in The Social Reckoning, geregisseerd door Aaron Sorkin. In een breed interview deelt ze hoe het project tot stand kwam en wat haar verraste aan de definitieve versie.

Hoe het project begon

Haugen hoorde voor het eerst van Sorkin voordat haar boek verscheen. Hij wilde social media verkennen voor een nieuwe film en nam contact op voor inzichten. Ze betwijfelde of één gesprek de dichte materie uit haar 400 pagina’s tellende boek kon overbrengen. Nadat de memoires verschenen en haar pad van haar roots in Iowa via haar vroege tijd bij Google tot haar besluit om zich uit te spreken bij Facebook onthulden, kwam Sorkin terug met een zwaar geannoteerd exemplaar. Hij had ook de Lucille Ball-biopic Being the Ricardos geregisseerd, die Haugen imponeerde met de manier waarop complexe vrouwelijke personages werden neergezet.

Sorkin verwierf de rechten en begon aan het scenario. De resulterende film volgt Haugens innerlijke conflict en de documenten die ze ontdekte over schadelijke algoritmes.

Waarom het verhaal nu relevant is

Haugen plaatst de kwesties bij Meta in een bredere economische verschuiving. Bedrijven produceerden vroeger identieke producten, maar social media levert gepersonaliseerde ervaringen die toezichthouders moeilijk kunnen aanpakken. Ze wijst erop dat vergelijkbare uitdagingen nu ook opduiken bij AI-modellen en pleit voor onafhankelijke onderzoekers die toegang krijgen tot bedrijven als Anthropic.

Ze ziet de film als een culturele indicator die achterloopt maar wel een publiek kan bereiken dat de oorspronkelijke berichtgeving in The Wall Street Journal of haar optreden bij 60 Minutes niet heeft gezien. Emotionele betrokkenheid via film kan er volgens haar toe leiden dat kijkers om verantwoording vragen.

Wat haar deed gruwen op het scherm

Haugen maakte zich zorgen over technische nauwkeurigheid in Hollywoodweergaven van tech. De film vermeed die valkuilen grotendeels. Het detail dat opviel betrof Mark Zuckerberg’s kantoor. De productie creëerde een groot hoekkantoor met weidse ramen, maar Haugen merkt op dat de echte topman werkt in een versterkte binnenruimte omringd door kogelvrij glas en afgeschermd door aangekochte aangrenzende panden.

Die man is een gevangene van zijn eigen beslissingen.

— Frances Haugen, Interview met The Hollywood Reporter

Hoop op impact bij techmedewerkers

Haugen hoopt dat het verhaal resoneert bij medewerkers die voor vergelijkbare ethische dilemma’s staan. Ze vergelijkt het met kijkers van Eat Pray Love die plotseling op reis gingen. De film toont haar personage, gespeeld door Mikey Madison, dat bewijs verzamelt zonder vooraf alles te weten, een keuze die Haugen steunt omdat die de echte onzekerheid weerspiegelt.

Ze gaat ook in op zorgen dat Meta mogelijk zou proberen het project tegen te houden vanwege de winsten van het bedrijf. Dergelijke inmenging bleef uit. Haugen plant een lokale vertoning in Puerto Rico om direct vragen te beantwoorden en herhaalde discussies achter zich te laten.

Vooruitblik

Haugen gelooft dat de film haar zal helpen een hoofdstuk in haar leven af te sluiten. Ze hoopt dat Zuckerberg kijkt en geconfronteerd wordt met de persoonlijke gevolgen van zijn keuzes, inclusief hoe zijn kinderen het verhaal zullen tegenkomen. Het project heeft haar pad al gevormd op manieren die ze had opzijgezet, zegt ze.

Tags bij dit artikel