Five Years, Four Months portretteert Colombia's eindeloze zoektocht naar de verdwenen

Regisseurs Juan Miguel Gelacio en Esteban Hoyos García leveren een aangrijpende tweede film af op Karlovy Vary die de stille, volhardende zoektocht van een moeder volgt.

Decennialang hebben families in Colombia geleden onder het verdwijnen van dierbaren te midden van een gewapend conflict met overheidsdiensten, paramilitairen en guerrillagroepen dat halverwege de jaren zestig begon. De film Five Years, Four Months brengt deze voortdurende realiteit scherp in beeld door de ogen van a rouwende moeder wiens pijn niet wil vervagen.

Regisseurs combineren realisme en emotie in tweede film

Juan Miguel Gelacio en Esteban Hoyos García scheppen een ingetogen maar krachtig portret in hun nieuwste werk, dat in première ging in de Crystal Globe-competitie op het Karlovy Vary International Film Festival. Het verhaal draait om het fictieve personage Martha Baquero, geïnspireerd op echte vrouwen die met de filmmakers samenwerkten, terwijl zij lange busreizen, opgravingen en bureaucratische obstakels doorstaat op zoek naar de resten van haar zoon.

De regisseurs hanteren een kalme, observerende stijl die Martha's routines vastlegt en tegelijk haar diepe isolement onthult. Het geluid ontwerp benadrukt omgevingsgeluiden zoals wind en verkeer, waardoor haar gelijktijdige afstandelijkheid en hyperbewustzijn van de omgeving wordt onderstreept.

Jenny Nava levert een gesloten maar overtuigende hoofdrol

Jenny Nava vertolkt Martha met opmerkelijke terughoudendheid en is in bijna elke scène te zien. Haar grotendeels woordeloze spel onthult lagen onder een uitdrukkingsloos gezicht en nodigt kijkers uit na te denken over de diepte van haar onopgeloste verdriet en gekoesterde hoop.

Steun van andere moeders in een dansgroep biedt tijdelijke verbondenheid, maar Martha zoekt iets concreters. Een toevallige ontmoeting leidt haar naar een ongebruikelijke weg met een andere zoekster die al 24 jaar naar haar eigen zoon op zoek is.

Droomsequenties en natuur bieden cathartische opluchting

Spookachtige droombeelden van anonieme figuren in een bos integreren naadloos en bieden momenten van verlichting te midden van oplopende spanning. De film bereikt een emotioneel hoogtepunt in een stil gesprek waarin Martha eindelijk over haar zoon spreekt, terwijl het omringende landschap zijn herinnering en haar blijvende liefde lijkt te weerspiegelen.

De regisseurs balanceren viscerale spanning met subtiele harmonie en creëren een hypnotiserend effect dat lang blijft hangen nadat het verhaal is afgelopen.

Tags bij dit artikel