Filmseries breiden zich vaak uit als de eerste film succesvol is, maar veel daarvan slagen er niet in om dezelfde kwaliteit in de vervolgen te behouden. Een nieuwe blik op verschillende populaire franchises toont een duidelijk patroon: elke reeks bracht meerdere films voort, maar slechts één film kan als echt geweldig worden beschouwd.
De Ocean's-collectie omvat het origineel uit 1960 en latere delen, maar Ocean's Eleven uit 2001 blijft de onbetwiste topper. De door Steven Soderbergh geregisseerde film gaf het klassieke heistverhaal een moderne draai met strak tempo en een ensemblecast die perfect samenviel. Latere delen zoals Ocean's Twelve voelden inconsistent, Ocean's Thirteen speelde op veilig en Ocean's 8 miste echte spanning.
De eerste Iron Man-film uit 2008 lanceerde niet alleen de eigen serie, maar ook het hele Marvel Cinematic Universe. Binnen de Iron Man-trilogie blijft de film uit 2008 de enige die algemeen als groot wordt beschouwd. Iron Man 2 diende vooral als opzet voor The Avengers, terwijl Iron Man 3 beter was dan het middenstuk maar nog steeds ongelijkmatig aanvoelde.
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl uit 2003 leverde moeiteloze charme en inventieve actie die latere films niet wisten te evenaren. De sequels boden spektakel, maar misten het heldere verhaal van het origineel. Extra delen verschenen tot 2017, met meer geplande films, maar geen enkele wist de oorspronkelijke vonk terug te brengen.
Christopher Nolans Batman-films vormen een eigen reeks. Hoewel Batman Begins goed standhoudt en The Dark Knight Rises spektakel biedt, komt The Dark Knight uit 2008 als duidelijke hoogtepunt naar voren. Het middenstuk werd geprezen als moderne klassieker die het superheldengenre overstijgt, dankzij het verhaal en de acteerprestaties.
Binnen de door Raimi geregisseerde Spider-Man-films verbeterde het vervolg uit 2004 bijna alle sterke punten van het origineel uit 2002. Spider-Man 2 valt op door karakterontwikkeling en actie. De film uit 2002 kwam dicht bij grootsheid en had grote genre-impact, terwijl Spider-Man 3 het meest ongelijkmatig was van de drie.
De Matrix-film uit 1999 blijft de enige onmiskenbare klassieker van de serie. The Matrix Reloaded bood sterke actie en wat degelijke wereldopbouw ondanks ongelijkmatig tempo. Latere delen, waaronder The Matrix Revolutions en The Matrix Resurrections uit 2021, voegden interessante concepten toe maar schoten tekort op entertainment en overtuigende actie.
De Thor-films vertonen grote kwaliteitsverschillen. Thor: Ragnarok uit 2017 slaagde door in te zetten op comedy en de personages een frisse impuls te geven. Eerdere delen voelden generiek of vergeetbaar, terwijl Love and Thunder te veel op humor leunde zonder voldoende sterke grappen.
Wanneer zowel de Jurassic Park- als de Jurassic World-films als één reeks worden gezien, blijft het origineel uit 1993 onovertroffen. Jurassic World bood degelijk blockbuster-entertainment en The Lost World had sterke momenten maar voelde rommelig. De eerste film voelt nog steeds het minst gedateerd en levert alles wat een dinosaurusavontuur nodig heeft in bijna perfecte vorm.