Film Ancestors portretteert queer banden en verlies tijdens de aidscrisis in Londen in de jaren tachtig

Debuut van David Turpin wint FIPRESCI-prijs in Toronto en levert rauwe emotie via de opvallende prestatie van Éanna Hardwicke

In de aftiteling van Ancestors staat een sobere zin die het hele verhaal samenvat: “No survivors, only descendants.” Deze stille constatering vormt de kern van de film, die stilstaat bij levens die door aids werden afgebroken in het Londen van eind jaren tachtig en de jongere generatie die hun herinnering levend houdt.

Toronto-première levert critici-prijs op voor debuterend regisseur

Scenarioschrijver en regisseur David Turpin maakt een overtuigend speelfilmdebuut met deze Ierse productie die in première ging op het Toronto Film Festival en de FIPRESCI-critici-prijs won. Het drama combineert poëtische beelden met directe emotionele kracht en volgt personages die fragiele zorgnetwerken opbouwen te midden van een gezondheidscrisis die een hele gemeenschap ingrijpend veranderde.

Éanna Hardwicke als stille beschermer in veranderende mannelijkheden

De opkomende Ierse acteur Éanna Hardwicke speelt Beau, een teruggetrokken jongeman die Ierland verliet toen zijn seksualiteit nog strafbaar was. In Londen van 1988 vindt hij werk in een bescheiden café dat wordt gerund door Maurice, gespeeld door Rupert Everett als een zelfbenoemde beschermer van jongere queer mannen. Hardwickes ingetogen fysieke aanwezigheid en terughoudende kwetsbaarheid dragen de film, terwijl Beau diezelfde beschermende rol langzaam overneemt tegenover een kwetsbare nieuwkomer.

De nieuwkomer is Tiny, gespeeld door Jack Wolfe, een doelloze hustler die nauwelijks meerderjarig is. Wat begint als een slaapplek groeit uit tot een diepe, niet-romantische band. Wanneer Tiny een aid diagnose krijgt, wordt Beau’s verantwoordelijkheidsgevoel sterker, maar Tiny’s verslavingen en rusteloze aard trekken hem steeds weer terug naar het nachtleven van de stad.

Dromerige sequenties contrasteren met rauwe werkelijkheid

Turpin wisselt de realistische vertelling af met gestileerde fantasiepassages waarin Beau in gesprek is met Gloria, een verschijning van Christina Hendricks die is heruitgevonden als glamoureuze gids voor queer zielen. Deze interludes, opgenomen in stralend zwart-wit, onderscheiden zich van de korrelige, neonverlichte realiteit van de alledaagse scènes, al kan de aanpak voor sommige kijkers te nadrukkelijk overkomen.

Film toont verwantschap met festivalinzending Elsinore

Het verhaal deelt terrein met een andere Toronto-première, “Elsinore”, die de confrontatie van acteur Ian Charleson met zijn eigen aid diagnose in dezelfde Londense buurten volgt. Beide films vermelden de aanwezigheid van de activistengroep Sisters of Perpetual Indulgence, waarmee Ancestors zich positioneert als onderdeel van een breder gesprek over herinnering, overleving en gekozen familie.

Distributeurs die zich richten op lhbtq-verhalen en internationale festivalprogrammeurs zullen de sensuele en emotioneel directe aanpak van de film omarmen, die oudere generaties die de periode meemaakten verbindt met jongere kijkers die deze geschiedenis voor het eerst tegenkomen.

Tags bij dit artikel