Fast Color: het sombere superheldendrama uit 2018 dat zwarte vrouwen en familie-erfenis centraal stelt

Julia Harts contemplatieve film volgt drie generaties vrouwen met buitengewone gaven in een toekomst zonder regen

Julia Harts Fast Color onderscheidt zich als een stil, introspectief superheldenverhaal dat personages boven chaos stelt. De film uit 2018 heeft Gugu Mbatha-Raw in de hoofdrol als Ruth, een vrouw op de vlucht door het door droogte geteisterde Amerikaanse Midden-Westen waar regen is verdwenen. Haar aanvallen veroorzaken lokale aardbevingen en trekken de aandacht van een vastberaden wetenschapper die haar bloed wil gebruiken voor eigen doeleinden.

Een verhaal over moeders, dochters en onderdrukte krachten

In plaats van spectaculaire gevechten te tonen, richt Fast Color zich op intieme gesprekken tussen drie generaties zwarte vrouwen die een mysterieus talent delen. Ruth keert terug naar haar moeder Bo, gespeeld door Lorraine Toussaint, en haar jonge dochter Lila, vertolkt door Saniyya Sidney. Bo en Lila hebben geleerd hun gave om objecten te desintegreren en weer samen te stellen onder controle te houden, terwijl Ruth worstelt met de overweldigende kracht van haar eigen vermogens en de link met trauma uit het verleden.

De film bevat bijrollen van Christopher Denham als de achtervolgende wetenschapper en David Strathairn als een lokale sheriff die een verleden deelt met Bo. Toch blijft de kern de stille verkenning van erfenis, heling en het potentieel van gaven die zowel belastend als bevrijdend aanvoelen.

Critici prijzen de focus van de film op alledaagse schoonheid en familiebanden

Het publiek miste Fast Color bij de release grotendeels te midden van een overvolle superheldenmarkt. De film bracht minder dan 77.000 dollar op en verscheen kort na grote releases als Black Panther. Toch reageerden critici positief en gaven het een goedkeuringspercentage van 83 procent op Rotten Tomatoes op basis van 88 recensies.

Hart excelleert in het mooi, maar ook geïsoleerd laten ogen van dit sombere, droge woestijnlandschap. Fast Color deconstrueert het superheldengenre onbedoeld. Dit is geen traditionele superheldenfilm, want er is geen fancy cgi of een gedurfde eindconfrontatie met de grote boeman. Sterker nog, de krachten zijn secundair in dit verhaal. De focus ligt op deze gebroken familie die zichzelf probeert te herstellen, zich verbindt door de verkenning van hun familiegeschiedenis en die geschiedenis gebruikt om zelfbewust te worden.

— Valerie Complex, The Mary Sue, Recensie van Fast Color

New York-criticus Richard Brody merkte ook de aandacht van de film voor de geneugten van het dagelijks leven op in plaats van visuele effecten of geweld, en noemde het een verfrissende verandering binnen het genre.

Waarom Fast Color jaren later nog steeds resoneert

Het verhaal eindigt op een open toon als Ruth en Lila op pad gaan om andere vrouwen zoals zij te vinden, waarbij grotere vragen over hun krachten en de bredere wereld onbeantwoord blijven. Deze aanpak geeft de film het gevoel van een vroeg hoofdstuk in een groter verhaal. De kracht ligt in de geloofwaardige acteerprestaties en de manier waarop superkrachten worden neergezet als zowel een last als een weg naar verbinding.

In een tijd waarin Afrofuturistische verhalen meer aandacht kregen, bood Fast Color een onderscheidende, ingetogen bijdrage die kijkers die inhoud boven spektakel verkiezen nog steeds beloont.

Tags bij dit artikel