- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De filmmaker achter The Birth of Sake keert terug met een intieme blik op de rituelen, offers en herdefinitie van kracht in de sport.

Erik Shirai neemt kijkers mee in de besloten wereld van het professionele sumo in zijn nieuwe documentaire Sumo: Spirit Weighs Nothing. De film, die in wereldpremière ging in Venetië en vanaf 13 oktober te zien is op het 70e BFI London Film Festival, volgt enkele worstelaars gedurende een heel jaar en daagt gangbare opvattingen over de sport uit.

Worstelaars gevolgd door verschillende carrièrefasen

De documentaire volgt atleten in verschillende stadia van hun loopbaan, waaronder yokozuna Terunofuji Haruo en Hiradoumi Yuki, Yonezawaryu Daiki en Kosei Motomura. Hij belicht de dagelijkse training, het gewicht van rituelen en de persoonlijke offers die ermee gepaard gaan. Een centrale boodschap is dat ware kracht ligt in de verfijning van de geest, niet alleen in fysieke macht.

Misvattingen over sumo en Japanse traditie gecorrigeerd

Shirai hoorde als kind sumouitzendingen op de achtergrond in het familiehuis, maar voelde pas later de behoefte om de diepere tradities te onderzoeken. Hij stuitte op wijdverbreide misverstanden over zowel de sport als de Japanse cultuur in het algemeen. Het project bood hem de kans die lacunes aan te pakken en tegelijkertijd enkele eigen aannames over kracht onder de loep te nemen.

Het idee van kracht, vooral in Amerika, draait om mannen die op hun borst slaan en zeggen: ‘Ik ben de beste. Ik ben de grootste. Ik ben de GOAT.’ In Japan, en met name in sumo, wordt kracht heel anders opgebouwd. Er zit bescheidenheid in verwerkt.

Zeldzame toegang verkregen door geduld en relatieopbouw

Toegang krijgen tot sumostallen bleek de grootste hindernis. Het kostte drie tot vier jaar volharding en vertrouwen opbouwen voordat de Sumo Association toestemming gaf. Shirai en zijn team brachten eerst tijd door met observeren en socialiseren zonder camera’s voordat er werd gefilmd. Een van de afspraken vereiste zelfs dat een hele stal werd getrakteerd op een uitgebreid yakinikumal dat de rekening over de vloer liet uitrollen.

Kwetsbaarheid en collectief doel onthuld

De film combineert vérité-beelden met meer poëtische observatie om de worstelaars menselijker te maken. Kijkers zien Terunofuji Haruo met zijn familie en horen hem praten over gezondheidsproblemen waaronder diabetes. Shirai merkt op dat de yokozuna deze details deelde tegen het einde van zijn carrière om de levenslange offers te illustreren. De nadruk ligt op toewijding aan iets groters dan het individu.

Volgend project richt zich op een vrouwelijke reis

Shirai is al bezig met een heel ander verhaal getiteld How to Feed A Hungry Ghost. De nieuwe film volgt een Vietnamese chef die na tien jaar terugkeert naar huis. Hij beschrijft het als emotioneel gedreven en gericht op een vrouwelijke hoofdpersoon, een bewuste keuze na eerdere projecten over mannelijke collectieven.