Eric García (9-1-2001) glimlacht als hij het Spanje-shirt met de twee sterren ziet. Een jaar geleden leek deelname aan het WK nog een verre droom. Na zijn afwezigheid bij de absolute selectie sinds Qatar, waar hij olympisch kampioen werd in 2024, verdiende de verdediger van FC Barcelona een plek in de 26-koppige selectie door zijn consistentie en prestaties.
De finale liep ten einde zonder dat García het veld betrad, net als in Qatar. Maar zijn kans kwam in de verlenging. Na acht minuten vroeg Aymeric Laporte om een wissel vanwege een blessure. Bondscoach Luis de la Fuente wees naar García, die sinds september 2022 geen officiële wedstrijd meer met Spanje had gespeeld. Hij speelde de resterende twintig minuten en tilde de trofee omhoog.
Trots. Naarmate de tijd verstrijkt, worden we ons steeds meer bewust van wat we hebben bereikt, en dat is echt iets om trots op te zijn. Dat is wat een normale selectie onderscheidt van een goede selectie: de honger om te winnen is altijd aanwezig.
García verzekert dat hij de finale volledig voorbereid tegemoet ging. 'Ik was klaar, klaar voor wat er ook zou gebeuren. De coach wist dat en uiteindelijk kreeg ik mijn kans op het allerbeste moment, in de finale. En we scoorden nog, we wonnen, alles was historisch', legt hij uit. Hij benadrukt dat de groep één duidelijk doel voor ogen had: het WK winnen, zonder zich te laten afleiden door de wachttijden tussen de wedstrijden.
De 25-jarige speler erkent dat niet alles makkelijk is geweest. Na Qatar, waar hij weinig speelde bij Barça, werd hij uitgeleend aan Girona, waar hij een historisch seizoen meemaakte. Hij keerde terug naar de blaugrana en consolideerde na een moeizaam begin zijn plek. 'Ik heb altijd heel duidelijk voor ogen gehad wat ik kan', stelt hij. Al vijf jaar deelt hij een psycholoog met Ferran Torres, wat hem helpt om de ups en downs aan te pakken en altijd het positieve te zien.
Nee, op geen enkel moment. Ik heb altijd heel duidelijk voor ogen gehad wat ik kan en op welk niveau ik speel. Uiteindelijk begrijp ik dat het deel uitmaakt van het proces.
Momenteel speelt hij als rechtsback bij FC Barcelona onder Hansi Flick, maar hij toont zich flexibel: 'Ik heb het vermogen om me aan te passen aan verschillende posities'. Hij waardeert vooral het samenspel met Lamine Yamal: 'Hij maakt het je makkelijk en je geniet van wat hij doet'. Hij prijst het sterke seizoensbegin van het team en het belang van de hoge pressing, die hij onderscheidt van de stijl van Guardiola.
De verdediger kijkt met veel enthousiasme uit naar de wedstrijd tegen Engeland in Wembley, een iconisch stadion voor de Catalanen. Hij spreekt met warmte over zijn voormalige trainer Santi Denia en bevestigt dat hij veel voetbal uit verschillende competities volgt. Over de Gouden Bal twijfelt hij niet: 'Volgens mij moet Lamine die winnen, of een andere Spaanse speler'. Buiten het veld beschrijft hij zichzelf als een rustige jongen die speelt op de PlayStation en traint, al geeft hij toe dat hij kwaad wordt als hij verliest.