Eric García, geboren op 9 januari 2001, draagt met trots het Spaanse shirt met de twee wereldkampioenssterren. Nog maar een jaar geleden leek deelname aan het WK een verre droom. Na zijn afwezigheid bij de absolute selectie sinds het toernooi in Qatar, waar hij in 2024 wel olympisch kampioen werd, verdiende de verdediger zijn plek in de 26-koppige selectie dankzij zijn consistentie en prestaties.
Het WK was bijna voorbij en Eric García had nog steeds geen minuten gemaakt, net als in Qatar. Zijn kans kwam echter in de slotminuten van de verlenging. Met Laporte geblesseerd, riep bondscoach De la Fuente hem op. Hij had sinds september 2022 geen officiële interland meer gespeeld, maar kwam de laatste twintig minuten in actie en tilde de wereldbeker.
Trots. Naarmate de tijd verstrijkt, worden we ons er meer van bewust wat we hebben bereikt, en dat is echt iets om trots op te zijn. Dat onderscheidt een gewone selectie van een goede selectie: de honger om te winnen blijft altijd aanwezig.
De speler benadrukt dat die ambitie collectief is. Niemand in de kleedkamer is tevreden en iedereen wil geschiedenis blijven schrijven. Hij wijst elk risico op zelfgenoegzaamheid af: "Iedereen hier is een winnaar, we houden van winnen, en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkst. Je raakt nooit uitgekeken op winnen".
García vertelt over zijn voorbereiding tijdens het toernooi en hoe hij de rustdagen gebruikte om intensief te trainen in de gym met zijn fysieke trainer. Zijn terugkeer bij de selectie volgde na een succesvolle verhuurperiode bij Girona, waar hij bijdroeg aan een historisch seizoen, en zijn latere doorbraak bij FC Barcelona.
De verdediger geeft toe dat hij de afgelopen vijf jaar met een psycholoog heeft gewerkt om zijn focus bij tegenslag te verbeteren. Die hulp stelde hem in staat een positieve mindset te behouden en moeilijke situaties om te buigen. Zijn persoonlijke symbool, de neushoorn, staat voor die doorzettingskracht.
Momenteel speelt Eric García als vleugelverdediger bij Barcelona en voelt hij zich comfortabel in die rol, al benadrukt hij zijn veelzijdigheid als centrale verdediger of middenvelder wanneer het team dat vraagt. Hij waardeert vooral het samenspel met Lamine Yamal: "Hij maakt het je makkelijk en je geniet van wat hij doet".
Over de prestaties van de blaugrana onder Hansi Flick prijst de speler de hoge pressing en de intense speelstijl die het huidige project onderscheidt van dat van Guardiola. Hij vindt dat het team belangrijke dingen bereikt, maar waarschuwt dat het seizoen lang is en regelmaat cruciaal blijft.
De volgende interland vindt plaats in Wembley, een stadion dat goede herinneringen oproept bij de Barcelona-spelers. García bereidt zich voor op een confrontatie met een Engels team onder leiding van Harry Kane en versterkt met international Anthony Gordon.
De verdediger herinnerde ook aan het incident in de finale tegen Argentinië, waarbij hij ingreep om spelers te scheiden na een tackle op Rodri, en legde uit waarom hij doelpunten nooit viert: hij blijft achter bij de keepers om zijn concentratie te bewaren.
García sprak zijn dank uit aan Santi Denia, de trainer die hem al jong vertrouwde en naar hogere niveaus loodste. Hij houdt contact met hem en is het eens dat hij later mogelijk als trainer of technisch directeur aan de slag wil.
Buiten het veld beschrijft de speler zichzelf als een rustige persoon die van voetbal kijken houdt, videogames speelt met vrienden en traint. Zijn competitieve aard komt naar boven als hij verliest, maar persoonlijke en collectieve groei staan altijd voorop.