Emmanuelle Seigner ontvangt Taormina Achievement Award terwijl ze rockband L’Epée leidt

Franse actrice praat over anonimiteit in de muziek, vroege carrièrekansen en familieprioriteiten tijdens optreden op Italiaans festival

Emmanuelle Seigner arriveerde op het Taormina Film Festival met een opvallende look die rockinvloeden en moeiteloze stijl combineerde. Een blauwe streep liep door haar blonde haar en een zilveren elektrische gitaar hing om haar nek boven een bloemetjesjurk en sneakers.

Het festival noemde haar eregast en zou haar vrijdagavond een prestatieprijs uitreiken. Seigner gebruikte het moment om haar werk buiten het acteren te benadrukken.

Seigner vindt creatieve vrijheid via band L’Epée

De gitaar hing als symbool voor haar rol in L’Epée, de rockband die ze vormde met de Amerikaanse muzikant Anton Newcombe en het echtpaar Marie en Lionel Limiñanas. Ze schrijft de teksten voor de groep.

Op de vraag naar de bandnaam, die in het Engels ‘zwaard’ betekent, trok Seigner een vinger langs haar nek en legde uit: “Omdat het zwaard wordt gebruikt om te adelen (tot ridder te slaan) en om de keel door te snijden”.

Nummers van de band zijn te horen in Emily in Paris en Killing Eve. Seigner geniet van de anonimiteit die het project met zich meebrengt. “Wat ik er leuk aan vind, is dat niemand weet dat ik het ben, dus als we op tour zijn vragen mensen me: ‘Ben jij L’Epée?’ Ik hou ervan onbekend te zijn,” zei ze.

Theaterachtergrond leidt tot doorbraken bij Godard en Polanski

Acteren zit in de familie van Seigner. Haar grootvader Louis Seigner werkte veertig jaar bij de Comédie-Française en werd vergeleken met Laurence Olivier. Ze groeide op in het theater, werkte kort als model en kreeg in 1985 haar eerste grote filmrol in Jean-Luc Godards Detective.

Het jaar daarop volgde internationale aandacht via Roman Polanski’s Frantic, waarin ze tegenover Harrison Ford speelde. Ze vertelde hoe ze Godard in een hotel ontmoette, waar hij haar de rol aanbood die haar filmcarrière lanceerde.

Seigner trouwde later in 1989 met Polanski. Ze speelde in zes van zijn films, waaronder Bitter Moon, The Ninth Gate, Venus in Fur, Based on a True Story en An Officer and a Spy. Andere credits omvatten werk met Claude Miller, Olivier Dahan, Mario Monicelli, Julian Schnabel en Dario Argento.

Seigner bevestigt loyaliteit aan Polanski en richt zich op familie

De publieke aandacht richt zich vaak op historische beschuldigingen tegen Polanski, die hij heeft ontkend. Seigner staat al meer dan 35 jaar achter haar man ondanks professionele consequenties, waaronder verwijdering uit de Academy of Motion Picture Arts and Sciences en uitsluiting van de Franse César Academy.

Ze weigerde op het festivalrondetafelgesprek gerelateerde projecten of controverses te bespreken. Toen ze werd gevraagd naar externe gebeurtenissen die haar leven vormden, zei Seigner: “Ik ben loyaal aan hem omdat hij een zeer goede echtgenoot, een zeer goede vader en een zeer goede man is geweest.”

Ze liet de mogelijkheid open voor toekomstige samenwerking met Polanski, die in augustus 93 wordt, terwijl ze opmerkte dat hij tot de grootste regisseurs ter wereld behoort.

Dochter Morgane Polanski bereidt eerste speelfilm voor

Seigner sprak met trots over haar oudste dochter, Morgane Polanski, die haar vergezelde in Taormina. Morgane, actrice en filmmaker die in het VK woont na een opleiding aan The Royal Central School of Speech and Drama, werkt aan haar eerste speelfilm, een horrorfilm.

Seigner merkte op dat haar dochter drie korte films heeft afgerond en haar heeft gevraagd scenario-ontwerpen te beoordelen. “Ze heeft een heel goed oog… sinds ze een kind was, maakte ze shows en regisseerde ze toneelstukken. Ik denk dat je dat in je hebt,” zei Seigner.

Aankomende films en een laat ontluikend ambitiegevoel

Seigner werkt verder aan een nieuw L’Epée-album en drie speelfilms die zich afspelen in Frankrijk, Italië en de Verenigde Staten. Haar meest recente filmrol was in Olmo Schnabels Pet Shop Days, die in 2023 in première ging in Venetië.

Ze toonde enthousiasme voor Amerikaanse projecten en regisseurs. Terugkijkend noemde Seigner één groot spijt: “Misschien zou ik carrièristischer zijn geweest, ik was niet carrièregericht. Het kon me eigenlijk niet schelen… misschien als ik weer twintig was, zou ik ambitieuzer zijn… Ik denk dat ik geluk heb gehad, maar ik was nooit ambitieus. Nu ben ik ambitieuzer, maar het is een beetje te laat… Ik kan alleen maar bidden.”