- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De classici en vertaalster breidt haar eerdere recensie uit met nieuwe bezwaren in The Atlantic over de manier waarop de film gastvrijheid, misleiding en spektakel behandelt.

Emily Wilson, de wetenschapper achter een veelgeprezen vertaling van The Odyssey uit 2017, heeft haar scherpe kritiek op de grote schermbewerking van Christopher Nolan hernieuwd. In een nieuwe op-ed voor The Atlantic noemt Wilson de blockbuster emotioneel leeg en betoogt dat de film centrale thema's van gastvrijheid en misleiding uit het oude gedicht verkeerd aanpakt.

Wilson stelt Nolans omgang met de wet van Zeus ter discussie

Wilson richt zich in haar nieuwste stuk vooral op de herhaalde nadruk in de film op de wet van Zeus, een variant op de Gulden Regel die vriendelijkheid tegenover vreemden en bedelaars benadrukt. Ze merkt op dat Nolans verhaal het Paard van Troje presenteert als de ultieme schending van dat principe, omdat het een wapen als geschenk vermomt.

De criticus stelt dat deze aanpak verwarring schept. De Grieken zijn in de bron al tien jaar in oorlog met Troje, maar de film presenteert het paard als de beslissende morele misstap in plaats van het besluit om in de eerste plaats binnen te vallen. Ze wijst ook op visuele inconsistenties, zoals het onberispelijke strand dat geen spoor van een langdurig kamp toont.

Regie legt nadruk op mechaniek in plaats van menselijke belangen

Wilson betoogt dat er een dieper verschil bestaat tussen de waarden die het scenario uitdraagt en wat de camera laat zien. Terwijl het script menselijke vriendelijkheid benadrukt, richten de beelden zich op de logistiek van het verplaatsen van het reusachtige paard, de schepen en de mechaniek van stadspoorten en instortende bouwwerken.

The script grandly insists on the importance of human kindness, while the camera shows us an entirely different set of values.

Eerdere recensie noemde scenario abominabel

Wilson uitte eerder al sterke bezwaren in een stuk voor de London Review of Books, waarin ze het scenario abominabel noemde en zei dat ze zich zou schamen als ze er ook maar een deel van had geschreven. Ze verweet de bewerking het gebrek aan psychologische, emotionele, politieke en ethische diepgang, evenals overtuigende motieven voor de personages.

Publiek en industrie reageren verschillend

Het publiek reageerde veel positiever. De film kreeg een A CinemaScore en behoort tot de best presterende films van het jaar, met een opbrengst van 405 miljoen dollar in de VS en 922 miljoen dollar wereldwijd na drie weken. Matt Damon speelt Odysseus.

Auteur Joyce Carol Oates uitte publiekelijk kritiek op Wilson via X en beschuldigde haar van grof taalgebruik en het niet respectvol omgaan met interpretaties die te goeder trouw zijn aangeboden.

Volledige kritiek van Wilson te lezen in The Atlantic

Wilson, hoogleraar klassieke studies aan de University of Pennsylvania, concludeert dat de film uiteindelijk functioneert als zijn eigen Paard van Troje: visueel indrukwekkend, maar zonder het eerlijke onderzoek naar mededogen en misleiding dat zij bij Homerus en Vergilius aantreft.