Elvis Costello kijkt terug op zijn baanbrekende debuutalbum met een nieuwe invalshoek dankzij de release van My Aim Is True (49th Anniversary Edition). De vijfdelige collectie verschijnt een jaar voor het gouden jubileum van het album en bevat geremasterde nummers, vroege demo's, country-gericht materiaal en energieke liveoptredes die de snelle ontwikkeling van een van de meest onderscheidende stemmen in de rock weergeven.
De tweede schijf, getiteld The Blueprint, opent met materiaal dat is opgenomen voordat Costello tekende bij Stiff Records. Deze nummers putten uit invloeden als de vroege Bruce Springsteen en Van Morrison in plaats van de scherpe newwave-sound die later zijn werk kenmerkte. Costello merkt op dat sommige tracks uit 1974 en 1975 dateren en laten zien hoe een jonge songwriter stijlen uitprobeerde terwijl hij nog op zoek was naar zijn eigen identiteit.
Hij herinnert zich dat hij meerdere nummers snel schreef zodra de opnames met de band Clover begonnen. Het proces voelde episodisch, vergelijkbaar met het produceren van afleveringen van een televisieserie, omdat feedback uit vroege sessies bepaalde welke richting als volgende te volgen. Tegen het einde van de sessies voelde Costello dat de vaart verschoof naar assertiever materiaal.
Costello erkent dat sommige luisteraars nummers op het originele album interpreteerden via de lens van zijn strijdvaardige publieke imago. Tracks als Alison en Watching the Detectives wekten aannames van duistere thema's, maar hij verduidelijkt dat de laatste draait om televisie en verbeelde werkelijkheden in plaats van geweld. Hij geeft toe dat hij bijdroeg aan het tough-guyverhaal om ruimte te creëren voor gefocust songwriten.
I think that the perspective in some of these songs that are on My Aim Is True, people misread them. They misread Allison, even — they think it’s about murder. It’s not really about murder, is it?
Na de voltooiing van het album auditeerde Costello muzikanten en stelde hij snel The Attractions samen. Een vroege studio-uitvoering met de nieuwe bezetting bleek teleurstellend en miste de energie die was vastgelegd in Pathway Studios met producer Nick Lowe. De band verfijnde zijn aanpak via de eerste liveoptredes en leerde showmanship van optredens als voorprogramma en competitieve line-ups met andere acts.
Liveopnames op de vierde schijf vangen de snelle verschuiving in tempo en intensiteit. Nummers die ooit een countryrockgevoel hadden, werden korter en feller. Costello beschrijft de verandering als een natuurlijke reactie op het moment in plaats van een bewuste jacht op snelheid of volume.
De hit Watching the Detectives staat buiten de kernvolgorde van het album voor Costello. Het werd later opgenomen met alleen toetsenist Steve Nieve van The Attractions, verscheen op de Amerikaanse editie en markeerde een overgangsmoment. Het kenmerkende drumgeluid en de ingetogen uitvoering ontstonden door de natuurlijke akoestiek van de ruimte tijdens de sessie.
De derde schijf verkent een alternatief pad met tracks als Radio Sweetheart en Stranger in the House. Costello had country-songwriting verder kunnen volgen, maar de timing en de Londense scene hielden die richting grotendeels aan de zijlijn. De vijfde schijf herbezoekt het originele album in een reünieoptreden met Clover uit 2007 en brengt de nummers terug naar de tempo's en aanpak waarin ze oorspronkelijk waren bedacht.
Costello benadrukt dat de boxset minder over nostalgie gaat en meer over het delen van eerder ongehoord materiaal dat vandaag de dag nog steeds resoneert. Hij blijft de vroege nummers met eerlijkheid uitvoeren en past arrangementen aan het heden aan in plaats van oude scripts te herhalen.