- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Death of a Playwright wijkt af van de kenmerkende howcatchem-structuur van de serie en scoort hoog met zijn slimme uitvoering

De CBS-procedurele Elsbeth blijft experimenteren met vertelstructuren in het vierde seizoen. Terwijl de serie meestal een howcatchem-formule volgt waarbij de dader vroeg wordt onthuld, kiest de nieuwste aflevering voor een klassieke whodunit-aanpak die zowel de detective als de kijkers tot het einde in het ongewisse laat.

Elsbeth bouwt voort op het kenmerkende format van Columbo

Net als de klassieke serie Columbo richt Elsbeth zich op het methodische ontrafelen van een misdrijf in plaats van het initiële mysterie van wie het beging. Carrie Preston portretteert de titelheldin als een oplettende en onconventionele onderzoeker wiens unieke perspectief elke zaak vooruithelpt.

Eerdere whodunit-pogingen leverden wisselende resultaten op

Seizoen 2's Tiny Town springt eruit als een geslaagde afwijking. De aflevering draait om een moord die wordt waargenomen via een live video-installatie die New York en Schotland verbindt. Kijkers en de hoofdpersoon puzzelen aan de hand van aanwijzingen te midden van misleidende sporen, wat uitmondt in een echte verrassing waarbij Carrie Preston's personage in gevaar komt terwijl haar eigenzinnige trekjes intact blijven.

Daartegenover slaagde seizoen 3's Basket Case er niet in dezelfde impact te maken. De identiteit van de dader werd te snel duidelijk, waardoor de spanning wegviel. Beperkte verdachten en handige aanwijzingen maakten de aflevering aanvoelen als een howcatchem vermomd als iets anders.

Death of a Playwright zet een nieuwe standaard

Seizoen 4 aflevering 2, getiteld Death of a Playwright, vindt een effectieve balans. Het presenteert een aannemelijk aantal verdachten zonder het verhaal te overbelasten. Misleidende sporen en onverwachte ontwikkelingen houden de spanning erin, terwijl de finale onthulling aansluit bij de signatuurstijl van de serie via een uitgebreide, personagegedreven uitleg die zowel de conventies van de whodunit eert als er vriendelijk de spot mee drijft.

Deze aflevering toont aan dat incidentele formatwisselingen de serie kunnen verfrissen zonder de kernappeal te verliezen. Het productieteam lijkt een werkbare template te hebben gevonden voor toekomstige experimenten van dit soort.