In 2005, tijdens een persmoment in Los Angeles voor de film "The Man," stelde een journalist Samuel L. Jackson een vraag over zijn volgende project, destijds bekend als "Pacific Air 121." Jackson corrigeerde de titel meteen en stond erop dat die "Snakes on a Plane" bleef, omdat die naam hem ertoe had bewogen om mee te doen.
Hij legde uit dat het publiek ofwel een film met die exacte naam wilde zien, ofwel niet. De directe aanpak maakte van het project al lang voor de release een cultureel moment.
Hetzelfde principe stuurde Elizabeth Banks' "Cocaine Bear," dat is gebaseerd op een echt incident met een zwarte beer die een dodelijke hoeveelheid cocaïne consumeerde die uit een vliegtuig was gevallen door een smokkelaar die om het leven kwam nadat zijn parachute het begaf.
Banks stelde een divers ensemble samen met Keri Russell, de overleden Ray Liotta in een van zijn laatste rollen, Margo Martindale, Alden Ehrenreich, O'Shea Jackson Jr. en Matthew Rhys. De film gaat voluit voor overmatig geweld en het absurde idee van een beer die onder invloed van cocaïne tekeergaat.
Die combinatie heeft de film naar de derde plaats gestuwd op de lijst van populairste titels die momenteel op Netflix te zien zijn.
De film houdt een meedogenloos tempo aan dat kijkers kan uitputten. Er duiken voortdurend nieuwe personages op zonder dat het verhaal verdiept wordt, en de brede spelstijl slaat soms om in karikaturale overdrijving die de humor ondermijnt.
Russell vormt de meest stabiele aanwezigheid als centrale figuur, maar het verhaal kiest voor vaart boven slimme plotontwikkeling. Met slechts 95 minuten biedt de film een korte uitbarsting van over-the-top horrorcomedy voor wie houdt van non-stop intensiteit.
Veel kijkers geven wellicht toch de voorkeur aan een herbeleving van Jackson die het opneemt tegen slangen op die beruchte vlucht boven een nieuwe ronde met de beer.