Dwight Yorke, de aanvaller die deel uitmaakte van de historische treble van de Manchester United tussen 1998 en 2002, vertrouwt erop dat de club profiteert van zijn terugkeer in de Champions League om dit seizoen tot de acht beste teams van Europa door te dringen.
Na een comfortabele 4-0 zege tegen het bescheiden Sabah uit Azerbeidzjan bereidt United zich voor op een eerste, zwaardere confrontatie tegen Atlético Madrid.
De voormalig international van Trinidad en Tobago maakte de legendarische Champions League-finale van 1999 in het Camp Nou tegen Bayern München van dichtbij mee. Samen met Andy Cole vormde hij een dodelijk aanvalskoppel dat meewerkte aan drie opeenvolgende landstitels en de eerste treble van een Britse club.
Dat hele seizoen was echt ongelofelijk, en vooral de manier waarop we de finale tegen Bayern bereikten. We werden het eerste team dat de treble won in het Engelse voetbal; het was fantastisch.
Yorke speelde 151 wedstrijden voor de roodhemden en scoorde 64 doelpunten. Na zijn afscheid op 38-jarige leeftijd was hij bondscoach van zijn land tot maart 2026 en werkt hij nu als ambassadeur voor Reviant.
Ondanks de kwaliteit van de selectie vindt Yorke dat een realistisch doel voor Manchester United in zijn eerste Champions League-deelname na twee jaar afwezigheid de kwartfinales zijn. Het team staat momenteel dertiende in de Premier League.
De kwartfinales bereiken zou een geweldige prestatie voor ons zijn en zeker een stap vooruit. De competitie winnen zou fantastisch zijn, maar dat zie ik op dit moment niet gebeuren.
Over Marcus Rashford benadrukt Yorke dat de 28-jarige aanvaller nog altijd de grootste talenten van het team bezit en dat een goed seizoen hem nieuwe deuren kan openen op de transfermarkt.
Hij moet weer opkrabbelen; als hij bij United goed presteert, kan dat leiden tot een nieuwe transfer, maar voorlopig is hij hier en moet hij zich volledig op het team richten.
Over zijn oude club Aston Villa waarschuwt Yorke dat het vertrek van enkele sleutelspelers de aanpassing aan het hoogste Europese niveau bemoeilijkt. Toch vertrouwt hij op Unai Emery om het team competitief te houden.
Yorke benadrukt het succes van Spaanse trainers in Engeland en stelt dat de Premier League, ondanks dat het de beste competitie ter wereld is, steeds meer afhankelijk is van buitenlandse coaches. Hij noemt Pep Guardiola, Unai Emery en anderen als voorbeelden van de Spaanse tactische dominantie.
Het verbaast me niet dat iedereen nu de Spaanse trend volgt, want met Rodri als beste speler ter wereld en Spanje dat het WK won, heb je Pep, die je misschien wel de beste trainer ter wereld mag noemen.