Dustin Hoffman opent zich in zijn nieuwe memoires over een gevaarlijke gewoonte die in de jaren zeventig bijna vat kreeg. De acteur dankt een onaangename fysieke reactie ervoor dat hij stopte voordat de verslaving dieper werd.
Hoffman schrijft dat hij het middel voor het eerst probeerde nadat zijn huwelijk met Anne Byrne was geëindigd. Hij was toen bezig met de opnames van de thriller Marathon Man uit 1976. Paramount-topman Bob Evans, destijds een vriend, introduceerde hem bij cocaïne.
“God, wat hield ik ervan,” herinnert Hoffman zich in het boek. Toch had het middel direct een nadeel dat doorslaggevend bleek. “De dag nadat ik cocaïne had gebruikt, kon ik nauwelijks ademen,” voegt hij eraan toe.
De verstopping werd zo erg dat Hoffman er al snel geen zin meer in had. Hij toont zich dankbaar voor de reactie in de memoires. “Zonder die verstopping was ik nu dood geweest. Zo dol was ik op cocaïne,” stelt hij.
Zonder die verstopping was ik nu dood geweest. Zo dol was ik op cocaïne.
Evans, die in 2019 overleed, kreeg later zelf met de wet te maken. Hij werd in 1980 veroordeeld wegens cocaïnehandel.
In de film speelt Hoffman een student aan Columbia University die betrokken raakt bij een plan rond een nazi-oorlogsmisdadiger, gespeeld door Laurence Olivier. Het verhaal draait om het terughalen van gestolen diamanten uit een bankkluis.
Hoffman voelde zich ongemakkelijk naast de legendarische acteur en begon hem “Lordage” te noemen in plaats van Lord Olivier. De bijnaam amuseerde Olivier, die Hoffman op zijn beurt “dear boy” noemde.
Na de opnames overhandigde Olivier Hoffman twaalf delen van de Temple Shakespeare Collection met persoonlijke aantekeningen in de kantlijn. “Dit zijn niet de chique edities,” zei Olivier tegen hem. “Maar het zijn mijn favorieten. Deze zijn nu voor jou, dear boy.”
Hoffman blikt ook terug op moeilijke momenten uit zijn doorbraakrol in The Graduate. Hij noemt de productie een “vreselijke” ervaring en wijst op het verrassend bescheiden bedrag dat hij overhield na aftrek van zijn kosten.