Duncan Jones verwezenlijkt tien jaar oude droom met geanimeerde Rogue Trooper-adaptatie

De regisseur vertelt over de uitdagingen van de onafhankelijke productie, de Britse stripwortels en de oorlogsthema's die zijn nieuwste sciencefictionfilm hebben gevormd na de wereldpremière op Annecy.

Filmmaker Duncan Jones heeft eindelijk zijn passieproject naar het scherm gebracht. De regisseur van Moon ging in première met zijn langverwachte adaptatie van de klassieke 2000 AD-strip Rogue Trooper op dit jaar's Annecy International Animation Film Festival, een belangrijke mijlpaal na meer dan tien jaar ontwikkeling.

Een grimmige Britse sciencefictionklassieker aanpassen voor modern publiek

Het verhaal draait om Genetic Infantryman Rogue, ingesproken door Aneurin Barnard, die een verwoestende hinderlaag overleeft en zich een weg moet banen door vijandig gebied met de digitale persoonlijkheden van zijn gevallen kameraden opgeslagen op biochips. Bij hem zijn Gunnar (Jack Lowden), Helm (Daryl McCormack) en Bagman (Reece Shearsmith). De stemcast bevat verder Sean Bean, Hayley Atwell als de verraderlijke Venus Bluegenes, en een reeks Britse komieken waaronder Jemaine Clement, Matt Berry, Diane Morgan, Al Murray en Henning Wehn.

Jones liet zich inspireren door de vriendschappen die centraal staan in de originele strip uit 1981 van Gerry Finley-Day en Dave Gibbons, in plaats van door big-budget superheldenformules. Hij wilde de cynische humor en politieke scherpte van de strip vastleggen en tegelijk het biochipconcept duidelijk maken voor nieuwkomers via herhaalde, actiegedreven uitleg.

There's a couple of little Easter eggs in there for the fans of the comic book, but really, for an audience who doesn't know about the biochips, it's really making sure that they understand that the chips are in people's heads, that their personalities, the people that they are, are recorded on those chips when they die.

— Duncan Jones, Interview at Annecy International Animation Film Festival

Productiehobbels overwinnen in onafhankelijke animatie

Het team wilde aanvankelijk zwaar leunen op Unreal Engine 5, maar schakelde halverwege over nadat bleek dat de technologie nog niet volwassen genoeg was voor hun behoeften. Ze stapten over op Maya en andere tools voor het merendeel van het werk en keerden daarna terug naar Unreal voor de uiteindelijke path-traced rendering. Deze flexibele pipeline rekte de tijdlijn uit tot vier jaar en hield de kosten ver onder die van typische studio-animatiefilms.

Jones benadrukte dat grootschalig verhalen vertellen nu ook buiten de grote studiosystemen mogelijk is met de juiste expertise. De film maakt helemaal geen gebruik van kunstmatige intelligentie en vertrouwt in plaats daarvan op motion capture, handanimatie en iteratieve verfijning tijdens de animaticfase.

Geïnspireerd door WO II-epossen en de edge van 2000 AD behouden

De regisseur noemde klassieke oorlogsfilms zoals A Bridge Too Far en The Dirty Dozen als toonbeelden. Componist Bear McCreary leverde een score met marsen en doedelzakken die die invloeden weerspiegelt en tegelijk past bij de futuristische setting. De productie verwerkte ook input van de originele stripbedenkers en begint en eindigt met directe verwijzingen naar hun panelen.

Jones benadrukte de waarde van creatieve vrijheid bij een onafhankelijk project. De aanwezigheid van ervaren komieken maakte substantiële improvisatie mogelijk, waardoor de dialogen en humor verder werden verrijkt dan de geschreven pagina's.