Aan het eind van mei deden Dora Piñol en Milagros Forte een eenvoudige maar hoopvolle belofte: als Dani Olmo en het Spaanse elftal het WK zouden winnen, zouden ze weer samenkomen om het te vieren. Vier maanden later, op dezelfde plek in Terrassa, kwamen de drie hun woord na. De cava die ik meenam, diende om te proosten op de ster die nu op de borst van de middenvelder en heel het team van Luis de la Fuente prijkt.
De twee grootmoeders hebben elke stap in de carrière van hun kleinzoon gevolgd sinds hij als tiener het ouderlijk huis verliet om zich in Kroatië en later in Duitsland te ontwikkelen. Voordat hij succes boekte bij Barcelona en het nationale team, deelden ze angsten, twijfels en offers. Nu, met de wereldtitel op zak, blijft alleen de zoete smaak van succes over.
Milagros, die een soort huistrainer is geworden, herinnerde zich de finale met de zenuwen op de spits: “Ik keek de finale met veel spanning omdat ik tegelijkertijd meespeelde... Ik duw ze in elke wedstrijd vooruit. Zelfs schiet ik. Kijk hoe ik meespeelde, ik eindigde helemaal bezweet”. Ze benadrukte de eenheid van de groep en de teamgeest die volgens haar elke breuk voorkwam.
Ik voelde grote voldoening omdat ik weet hoeveel ze dit WK verdienden. Dit elftal was erg goed, het is een heel hechte groep.
Dora, ingetogener maar even toegewijd, gaf haar natuurlijke vooroordeel toe: “Hij speelde het hele toernooi erg goed, toch? En in de finale viel hij ook op. Maar soms vind ik dat hij de bal niet zo vaak aan anderen moet geven en zelf moet scoren, maar hij zegt dat het zo goed is...”. Haar genegenheid voor haar kleinzoon gaat boven elke tactische analyse.
Beiden herinnerden zich de zware beginjaren van de voetballer en hoe de familie elke fase meemaakte. “Niets is hem in zijn carrière cadeau gedaan. Hij heeft alles zelf hard gewerkt”, zei Milagros. Dora, zichtbaar geëmotioneerd, voegde eraan toe dat de overwinning een mengeling van vreugde en verdriet bij haar opriep toen ze de jeugddroom van haar kleinzoon zag uitkomen.
Ondanks het drukke schema van Dani Olmo ontvangen de grootmoeders elke dag goede-morgen- en goede-nachtberichten, ook tijdens de WK-concentratie. Ze zien hem minder vaak dan ze zouden willen, maar houden de band levend. Milagros heeft al het volgende doel aangekondigd: “Mari Carmen, ik zei je dat we het WK zouden winnen, en dat deden we. Ik heb krachten... En nu winnen we de Nations League weer”.
Dora reageerde met humor: “Ja, ja, we zien elkaar weer met meer titels... als we tenminste nog leven”. Haar schoonzus antwoordde lachend dat ze “zo oud als Methusalem” zouden worden en het zelfs nog zouden meemaken als hij trainer is. De cava staat al in de koelkast, klaar voor de volgende toast.