Margot Robbie brak het afgelopen decennium snel door met opvallende rollen in grote films. Ze speelde Harley Quinn, nam de hoofdrol in Barbie en verscheen in projecten van Quentin Tarantino en Emerald Fennell, terwijl ze het scherm deelde met Nicole Kidman en Leonardo DiCaprio. Het publiek verlangde naar meer van haar werk, maar ze had eerst een rol nodig die haar dramatische vaardigheden benadrukte.
De release van I, Tonya in 2017 gaf haar precies die kans. Onder regie van Craig Gillespie kon Robbie in de schoenen stappen van een echte kunstschaatsster en een nieuw niveau van intensiteit en nuance tonen.
Robbie speelt Tonya Harding, de schaatsster wier carrière werd gekenmerkt door recordprestaties en intense persoonlijke uitdagingen. De film volgt haar moeilijke jeugd en professionele pad, met Allison Janney als haar moeder en Sebastian Stan als haar echtgenoot. Beide bijrollen onderstrepen het misbruik en de ontberingen die Hardings leven vormden.
Het verhaal onderzoekt hoe Hardings bescheiden achtergrond haar onderscheidde in een sport die vaak met rijkere concurrenten wordt geassocieerd. Het behandelt het incident uit 1994 met Nancy Kerrigan, maar richt zich meer op de bredere context van haar opvoeding en relaties. Kijkers zien hoe privéproblemen samenvielen met publieke successen en tegenslagen tijdens haar tijd op het ijs.
Robbie had al komisch talent en emotionele diepgang getoond in eerder werk, maar I, Tonya benadrukte haar vermogen om een complexe, vaak verkeerd begrepen persoon volledig te belichamen. Ze week af van het glamourbeeld dat sommige casting directors prefereerden en ving Hardings felle vastberadenheid en kwetsbaarheid.
Het project markeerde een duidelijke verschuiving ten opzichte van haar optreden in Suicide Squad uit 2016 als de onvoorspelbare Harley Quinn. Dit rauwe, emotioneel intense verhaal vroeg om een andere aanpak, en Robbie omarmde die. Een memorabele scène toont hoe haar personage zwaar make-up aanbrengt terwijl ze zichtbaar in nood verkeert, waardoor het publiek een ongefilterde blik krijgt op innerlijke onrust.
Hoewel niet perfect, kwam I, Tonya op het juiste moment voor Robbie. Het beantwoordde resterende vragen over haar dramatische capaciteiten en maakte de hoofdrol tot iets dat duidelijk van haar was. Die prestatie legde een belangrijke basis voor de gevarieerde en prominente projecten die volgden.