De documentaire Naza is een van de meest besproken films van het jaar geworden na de première in Venetië, waar het een staande ovatie van bijna 25 minuten kreeg. De film is geregisseerd door Yuval Abraham en Rachel Szor, de Israëlische filmmakers achter het eerdere werk No Other Land, en baseert zich op talrijke bronnen van de Israëlische defensiemacht om te stellen dat Israël doelbewust civiele locaties in Gaza heeft aangevallen.
De lof op festivals voor Naza blijft groeien nu de film aan zijn wereldwijde bioscooprelease begint. De positieve respons staat in scherp contrast met de snelle en intense reactie die de film in Israël teweegbracht, vooral onder regeringsfiguren.
Producer James Wilson sprak over de film en de nasleep tijdens het BFI London Film Festival. Hij beschreef de reactie van Israëlische functionarissen en politici als een hysterische, venijnige en agressieve terugslag. Veel van de agressie richtte zich op de regisseurs zelf, inclusief dreigementen om hun staatsburgerschap in te trekken.
Een documentairefilm maken en vervolgens bedreigd worden door de politieke elite van je eigen land met beschuldigingen van verraad en smaad… het is heel moeilijk, stressvol, afschuwelijk en eng voor hen geweest.
Wilson merkte op dat de regisseurs veilig zijn en het goed met hen gaat, ondanks het ophitsen dat tot verdere dreigementen leidde. Hij zag de binnenlandse kritiek ook als onderdeel van de film zelf en wees op de berichtgeving in het Joods-Amerikaanse magazine Forward. Er zit een meta-aspect aan die reactie op de film dat de film zelf belichaamt, zei hij.
Ondanks de uitdagingen benadrukte Wilson het bredere beeld. De meerderheid van de reacties op de film is, vanuit mijn standpunt, buitengewoon positief geweest en daar ben ik persoonlijk erg blij mee. De kritische ontvangst van de film is buitengewoon positief geweest.