Nathan Fielder wendt zijn kenmerkende stijl aan bij Elizabeth Holmes in de documentaire You Can See Everything. De film legt haar laatste weken van vrijheid vast met partner Billy Evans en hun kinderen voordat ze zich meldt bij de federale gevangenis in Texas voor fraudeveroordelingen gerelateerd aan de ondergang van Theranos.
Het eerste deel documenteert de dagelijkse routines en gesprekken van Holmes terwijl ze zich voorbereidt op haar overgave. Fielder hanteert een vlieg-op-de-muur-aanpak terwijl hij af en toe aandringt op inconsistenties in haar uitspraken. De tweede helft verschuift jaren later en betrekt actrice Amanda Seyfried, die Holmes speelde in The Dropout, om reconstructies te ensceneren van momenten die Fielder oorspronkelijk niet kon filmen.
Seyfried sluit zich ook aan bij Fielder om de beelden te analyseren en Evans rechtstreeks te confronteren. Recensenten merken op dat haar aanwezigheid de film in staat stelt om verder te gaan dan pure observatie naar actieve ondervraging van de dynamiek van het stel.
Fielder benadrukt hoe kleine verschillen tussen wat iemand zegt en hoe anderen die woorden interpreteren blijvende misverstanden kunnen creëren. De documentaire verwijst naar klassieke comedy-routines om het punt te illustreren en toont Holmes en Evans die bijna identieke formuleringen gebruiken wanneer ze afzonderlijk worden geïnterviewd. Critici beschrijven het effect als zowel sympathiek tegenover Holmes als openlijk sceptisch over die sympathie.
Scènes met Evans, waaronder een met eieren en verwijzingen naar zijn eerdere acties, roepen zorgen op over controle binnen de relatie. De film laat kijkers achter met de mogelijkheid dat Holmes zich tijdens haar gevangenisstraf niet bewust was van bepaalde details over Evans.
Latere sequenties tonen Fielder die locaties opnieuw bezoekt en reflecteert op de vraag of zijn groeiende band met Holmes de uiteindelijke montage heeft beïnvloed. Het slotbeeld vangt hem terwijl hij koud water in gaat, een persoonlijke regel breekt, en benadrukt de verstrengeling van de filmmaker zelf in het verhaal.
Recensenten concluderen dat You Can See Everything uiteindelijk betoogt dat volledig begrip van een ander persoon onmogelijk blijft. De titel zelf speelt met meerdere interpretaties en versterkt het thema dat zelfs uitgebreide observatie kritische vragen onbeantwoord laat.