Documentaire Lesbian Lines belicht Ierse hulplijnen uit 1979 die reddingslijn boden aan geïsoleerde vrouwen

Film van Cara Holmes gaat in wereldpremière op Sheffield DocFest met gedramatiseerde scènes, archiefmateriaal en interviews over de gemeenschapskracht van luisteren

Een nieuwe speelfilm-documentaire vertelt het verhaal van ondergrondse telefoonhulplijnen die in 1979 werden opgezet door een kleine groep Ierse lesbiennes. Deze netwerken boden essentiële steun aan vrouwen die te maken hadden met isolement, misbruik en eenzaamheid in een tijd van intense sociale en juridische vijandigheid tegenover homoseksualiteit in het conservatieve Ierland.

Film brengt ongedocumenteerde geschiedenis naar het scherm met interviews en dramatiseringen

Onder regie van Cara Holmes, wiens eerdere werk Notes From Sheepland omvat, gaat Lesbian Lines op 11 juni in wereldpremière in de internationale competitie van Sheffield DocFest. De film combineert interviews met de oorspronkelijke vrijwilligers, gedramatiseerde scènes met acteurs en archiefbeelden om een intiem portret te schetsen van deze vroege hulplijnen.

Kijkers zien handgeschreven oproeplogboeken die de vrijwilligers bijhielden, vintage telefoons en verhalen over hoe één enkel gesprek deuren kon openen naar gemeenschap en verbondenheid. De cinematografie is van Aidan Gault, terwijl de montage wordt gedeeld door Colin Campbell en Holmes.

Regisseur benadrukt simpel luisteren als centraal thema

Holmes legde uit dat het project ontstond uit het besef hoe weinig geschiedenis van queer vrouwen in schoolcurricula voorkomt. Ze beschreef de vrijwilligers als helden die de weg vrijmaakten voor latere generaties. “Deze vrouwen verdienen verering,” zei ze. De regisseur begon tijdens de coronaperiode intensief onderzoek via online geschiedenisgesprekken.

Soms is er zoveel geschiedenis en zit er zoveel achter. Dit was absoluut een hulplijn, en veel vrouwen die ik sprak vertelden me dat je de kracht van een simpel telefoontje niet mag onderschatten, en aan de andere kant iemand die de telefoon opneemt.

— Cara Holmes, regisseur van Lesbian Lines, Interview met The Hollywood Reporter

Vintage telefoons symboliseren strijd om privacy en gemeenschapsverbinding

Veel oorspronkelijke vrijwilligers bewaarden hun oude vaste telefoons vanwege hun persoonlijke betekenis. Holmes zocht extra toestellen voor de film en benadrukte hun iconische eenvoud. Vrouwen moesten vaak openbare telefooncellen gebruiken voor privacy, soms met zorgen over meeluisteraars, of kamers thuis herinrichten om te voorkomen dat iemand meeluisterde.

Jongere acteurs helpen generaties te overbruggen bij archieftekorten

Conventionele archieven leverden weinig materiaal op, dus haalde Holmes jongere queer acteurs binnen om de verhalen te dramatiseren. De performers leerden rechtstreeks van de oudere vrijwilligers tijdens het proces. Holmes ziet zichzelf als deel van een middengeneratie die deze geschiedenis doorgeeft.

Het gaat erom te leren en jongere generaties het vertrouwen te geven te weten wat eraan voorafging. Weten wat er voor je kwam, geeft je juist meer zelfvertrouwen.

— Cara Holmes, regisseur van Lesbian Lines, Interview met The Hollywood Reporter

Film balanceert ontberingen met queer vreugde en feestscènes

Holmes nam bewust momenten van plezier en viering op naast de uitdagingen. De vrijwilligers stonden erop dat de film liet zien dat ze een vol leven leidden, inclusief ondergrondse feesten en kleinschalige gemeenschapsevenementen. De regisseur wilde de toon menselijk houden en het verhaal niet reduceren tot abstracte politiek.

Hoewel de omstandigheden slecht waren, waren de vrouwen in de film heel duidelijk tegen me: ze wilden niet in een film zonder queer vreugde. Want hoewel het zwaar was en ze veel moesten doorstaan, hadden ze ook ontzettend veel plezier.

— Cara Holmes, regisseur van Lesbian Lines, Interview met The Hollywood Reporter

Uitgebreid onderzoeksmateriaal kan basis vormen voor toekomstig archief of museumcollectie

Het zesjarige project leverde uren interviews op met tientallen vrouwen. Holmes toonde interesse om de volledige collectie beschikbaar te maken via een eigen website of archief, omdat het bestaande Irish Queer Archive in Ierland moeilijk toegankelijk is. Ze vindt dat het materiaal bredere bewaring verdient met toestemming van de vrouwen.