De actuele documentaire Father Father maakt zijn wereldpremière op Festival do Rio. De film volgt Aviv, een joodse Israëliër, en Khader, zijn Palestijns-Israëlische echtgenoot, tijdens hun reis naar Texas voor de geboorte van hun zoon Albi via een draagmoeder. De bevalling vindt plaats aan de vooravond van de aanslagen van 7 oktober door Hamas, waardoor een diep persoonlijk verhaal ontstaat dat verweven raakt met het regionale conflict.
Jake Witzenfeld, de Britse filmmaker achter de documentaire Oriented uit 2015 over drie Palestijnse homomannen in Tel Aviv voorafgaand aan het conflict tussen Israël en Gaza in 2014, regisseert het nieuwe project. De film toont het liefdesverhaal van het stel dat onder druk staat van politiek en oorlog, maar veerkrachtig blijft in hun streven naar een gezinsleven.
Witzenfeld vertelt in een interview dat het project in het voorjaar van 2021 begon toen Khader hem benaderde over het starten van een gezin met Aviv. Beide mannen waren de regisseur al bekend uit zijn eerdere werk. Hij kreeg ontwikkelingsfinanciering terwijl hij in Londen woonde en begon te filmen zonder een vaststaand eindresultaat voor ogen te hebben.
De eerste opnames richtten zich op de pogingen van het stel om een gezin op te bouwen in Israël. De terugkeer van Benjamin Netanyahu en een scherpe verschuiving naar rechts in de regering voegden bredere lagen toe, waarbij de vraag centraal stond of het paar kon blijven en pleiten voor hun plek in de samenleving. Protesten tegen de gerechtelijke hervormingen, die het stel bijwoonde, benadrukten de bedreigingen voor de rechten van homoseksuele Israëliërs.
Deze film wil absoluut de droom levend houden van de mogelijkheid van liefde over verschillen heen, en de hoop dat die kan bestaan, zelfs in dit zeer donkere moment.
De opnames in Texas werden afgerond rond de geboorte van Albi op 6 oktober. De plannen om op de 10e terug te keren naar Tel Aviv veranderden dramatisch door het uitbreken van de oorlog. Het gezin bleef ongeveer een maand in Texas, waarbij Witzenfeld zijn verblijf verlengde. Af en toe werd er gefilmd tot de eerste verjaardag van Albi, die vrijwel samenviel met het eerste jaar van de oorlog.
De regisseur prijst de veerkracht van het stel tijdens het herstel van covid, dure medische procedures en het plotselinge uitbreken van de oorlog. Verschillen tussen hen kwamen onder druk aan de oppervlakte, maar de film laat ruimte voor die spanningen zonder een geforceerde oplossing, net zoals Aviv en Khader hun relatie vormgeven.
De slotscènes tonen Khaders moeder in een hijab in gesprek met Avivs broer, die militaire reservistenkleding draagt inclusief een AK-47, terwijl ze alledaagse onderwerpen als koken bespreken. Witzenfeld ziet dit als een krachtige illustratie van co-existentie ondanks verschillende achtergronden en nieuwsconsumptiegewoonten.
Er is geen twijfel over dat we in een uitdagend cultureel moment zitten voor films die willen zeggen dat er een opening mogelijk is [tussen Israëliërs en Palestijnen]. Maar ik hoop dat het verhaal van Khader, Aviv en Albi precies dat kan doen.