Documentaire Colors of White Rock belicht leven van Mongoolse vrouwelijke kolentrucker

Khoroldorj Choijoovanchig legt zes jaar vast in de Gobiwoestijn met Maikhuu Sengee terwijl zij omgaat met isolatie, scheiding van familie en een veranderende nationale economie

Felgekleurde trucks in felrood, blauw en groen schieten over de uitgestrekte, lege vlaktes van de Gobiwoestijn in de nieuwe documentaire Colors of White Rock. Deze voertuigen vervoeren Mongoolse kolen naar de Chinese grens over rechte, eenzame wegen waar het landschap ze tot kleine vormen reduceert. De route laat weinig ruimte voor fouten of omwegen, maar één zeldzame vrouw achter het stuur voelt zich na jaren op de weg steeds meer verloren.

Regisseur Choijoovanchig filmt zes jaar eenzaam truckleven

Khoroldorj Choijoovanchig regisseerde en filmde de film, die in première ging in de documentairecompetitie van Tribeca en later werd vertoond op Sheffield DocFest. De beknopte film combineert persoonlijke observatie met indrukwekkende beelden van het ruige terrein. Dronebeelden tonen de bleke, kale uitgestrektheid van de woestijn die op een andere wereld lijkt, tot wegen en industriële locaties het beeld verstoren.

Maikhuu herinnert zich een eerdere tijd toen het gebied rond White Rock, de stoffige kolenstad waar zij tussen ritten verblijft, alleen uit yurts bestond. Zij voelt zich verscheurd over haar rol in het onttrekken van grondstoffen aan het land dat zulk gebruik niet oneindig kan dragen.

Als kind stonden hier alleen yurts.

— Maikhuu Sengee, in Colors of White Rock

Truckerwerk biedt stabiel inkomen na worstelingen in Ulaanbaatar

Voordat zij trucks bestuurde, probeerde Maikhuu kapperswerk en taxichauffeur in de hoofdstad, maar zij kon haar kinderen niet onderhouden met die lonen. De kinderen verblijven nu bij haar zus terwijl zij droomt van een beter leven in het buitenland met makkelijker werk. Zij aanvaardt haar huidige pad met stille realiteitszin.

Ieders hoop is anders, afhankelijk van de situatie.

— Maikhuu Sengee, in Colors of White Rock

Film toont pandemieverstoringen en familiebezoeken

Choijoovanchig volgde zijn onderwerp zes jaar lang, inclusief de coronaperiode die haar werkpatroon veranderde. Bezoeken thuis brengen lichtere momenten en tonen een zachtere kant van Maikhuu weg van de weg. Haar gebruikelijke stoere uiterlijk komt voort uit de noodzaak om te slagen in een door mannen gedomineerd vak waarin vrouwelijke chauffeurs nog steeds twijfel en oordeel ondervinden.

Haar dochter voelde zich ooit beschaamd nadat klasgenoten geruchten verspreidden die haar moeder linkten aan sekswerk. De voice-over van Maikhuu zorgt voor een gestage vertelling, ook als de tijdlijn verschuift tussen werk, familie en persoonlijke mijlpalen zoals een nieuwe zwangerschap.

White Rock groeit langzaam te midden van milieudruk

Terwijl de hoofdpersoon grote levensgebeurtenissen doormaakt, groeit de stad en het omliggende gebied in een trager tempo. De camera legt de geleidelijke komst van meer infrastructuur vast tegen de tijdloze beweging van woestijnzand. De film suggereert bredere verschuivingen in hoe Mongoolse vrouwen deelnemen aan de economie terwijl zij zware sociale verwachtingen dragen.