Desvia Filmes richt zich opnieuw op gedurfde cinema na leiderschapsverandering

Producent Rachel Daisy Ellis stuurt het Braziliaanse bedrijf naar nieuwe stemmen en werkt aan eigen regieprojecten.

Weinige productiebedrijven kunnen tippen aan de staat van dienst van Desvia Filmes, het Braziliaanse bedrijf dat al zijn zestien speelfilms naar grote festivals als Berlijn, Cannes en Locarno heeft gestuurd.

Opgericht in 2010 door regisseur Gabriel Mascaro en producent Rachel Daisy Ellis, die in Recife woont, heeft Desvia Filmes titels gesteund als Bruno Santamaría’s “Six Months In the Pink and Blue Building”, Benjamin Naishtats “Rojo”, Manuel Abramovichs “Pornomelancholia” en Mascaro’s eigen werk waaronder “Divine Love” en “Neon Bull”.

Leiderschapsverandering leidt tot twee complementaire bedrijven

Eerder dit jaar vertrok Gabriel Mascaro om Trema op te richten met de ervaren producent Paula Cosenza. Het nieuwe label richt zich op internationale coproducties, scripted series en auteurprojecten met breed publiek, terwijl Desvia Filmes zich scherper richt op cinema die experimenteert met vorm en genre.

Ellis, die sprak op het San Sebastián Film Festival waar ze “The Last Cruise” presenteerde op het Europe-Latin America Co-Production Forum, verwelkomde de stap. “Het is nu één grote portfolio van projecten die is verdeeld over twee productiebedrijven, en daardoor versterkt,” zei ze.

Jarenlang werkte Desvia vrijwel uitsluitend aan Gabriels projecten, vooral omdat wij een heel sterke creatieve samenwerking hadden. We hebben samen ongelooflijke hoogtes bereikt, maar we kwamen op een punt waarop we allebei wilden uitbreiden, dus het was een organisch proces.

— Rachel Daisy Ellis, Producent, Interview met Variety op het San Sebastián Film Festival

Ellis richt zich op regie met hybride fictieproject

Naast het binnenhalen van nieuwe filmmakers werkt Rachel Daisy Ellis aan haar eigen regiewerk. De projecten omvatten de documentaire korte film “The Book of Colors”, de documentaire speelfilms “Drone” en “The Dream Conference”, en “The Last Cruise”, haar eerste fictieproject dat documentaire technieken combineert met een gedramatiseerd verhaal over een oudere echtpaar dat kiest voor een leven op een cruiseschip in plaats van een verzorgingshuis.

Het idee ontstond meer dan vijftien jaar geleden nadat Ellis opvallende statistieken hoorde over Britse gepensioneerden die de voorkeur geven aan lange cruises en gevallen waarin oudere passagiers op zee overleden. Het onderzoek werd hervat tijdens de pandemie toen artikelen wezen op het groeiende aantal mensen dat fulltime op cruiseschepen woont vanwege de hoge kosten van levensonderhoud.

Financiering rond en internationale partnerschappen gesloten

De financiering voor de Braziliaanse opnames is nu rond voor de productie van een jaar die het echtpaar op zee volgt, waarbij de hoofdpersonen ook eigen beeldmateriaal bijdragen. Ellis waardeert dit first-person perspectief om zijn intimiteit en ziet de film als een voortzetting van thema’s uit haar eerdere werk “Eros”, waarin communicatie tussen partners die buiten conventionele normen leven centraal staat.

De langjarige Desvia Filmes-medewerker Camille Reis is partner geworden en begeleidt meerdere projecten. Voor “The Last Cruise” haalde Ellis de Argentijnse producent Gema Juárez Allen, bekend van “Reas” en “Plaza Catedral”, binnen om de productie te leiden en een Argentijnse coproductie na te streven.

Programma benadrukt gedurfde en provocerende cinema

Desvia Filmes blijft zich richten op cinema in plaats van televisieformaten. Aankomende titels zijn onder meer Clarisa Navas’ “They Burn the Same Way”, die aandacht trok op de Venice Gap-Financing Bridge; Filipa Reis’ “Lontra”, een coproductie met Portugal, Spanje, Frankrijk en Argentinië; en “Who Named the Earth?”, het speelfilmdebuut van de inheemse filmmaker Wara.

Ellis benadrukte dat het bedrijf blijft pleiten voor gedurfde, provocerende films die grenzen verleggen, een koers die aansluit bij zowel haar producerende als regisserende interesses.

Tags bij dit artikel