Democraten zetten in op onafhankelijke senaatskandidaten in dieprode staten

Kiezers in Idaho, Nebraska en South Dakota zullen uitdagers waarschijnlijk als partijvertegenwoordigers zien, ondanks pogingen het democratische label te vermijden.

De Democratische Partij steunt onafhankelijke kandidaten in verschillende uitgesproken republikeinse staten om de greep van de GOP op zetels in de Amerikaanse Senaat aan te vechten. De aanpak is bedoeld om het zwakke imago van de partij te omzeilen in gebieden waar ze al decennia moeite hebben, maar analisten verwachten dat de tactiek tekortschiet zodra kiezers de onderliggende banden van de kandidaten herkennen.

Democraten maken pad vrij voor onafhankelijken in Idaho, Nebraska en South Dakota

Partijstrategen moedigden potentiële democratische uitdagers aan om zich terug te trekken in Idaho, Nebraska en South Dakota, zodat onafhankelijken rechtstreeks de strijd konden aangaan met republikeinse incumbents in de novemberverkiezingen. Een vergelijkbare poging in Montana mislukte toen de genomineerde in de race bleef. De Democratische Partij heeft al meer dan vijftig jaar geen senaatszetel meer gewonnen in Idaho, terwijl de laatste overwinningen in Nebraska en South Dakota dateren uit 2006 en 2008.

Sterke uitdagers komen op, maar dragen partijbanden

De onafhankelijke kandidaten zelf hebben opvallende achtergronden. In Idaho neemt Todd Achilles, een oud-militair en voormalig republikein die later als democraat in de staatswetgevende macht diende, het op tegen senator James Risch. In South Dakota daagt Brian Bengs, een oud-militair die in 2022 als democraat meedeed, senator Mike Rounds uit en benadrukt lokaal toezicht op AI-datacenters. In Nebraska loopt Dan Osborn, een oud-militair met populistische aantrekkingskracht, volgens recente peilingen competitief mee tegen senator Pete Ricketts.

Kiezers zien praktische grenzen van echte onafhankelijkheid

De publieke onvrede met beide grote partijen is gegroeid, maar kiezers blijven scherp. In conservatieve staten als deze zullen de meeste inwoners de onafhankelijken zien als functionele bondgenoten van de Democratische Partij die de senaatsmeerderheid kunnen helpen verschuiven. Eerdere records versterken die perceptie: Achilles won eerder een ambt als democraat en Bengs deed mee onder de democratische vlag bij zijn vorige senaatspoging.

Comitémacht en federale financiering hangen af van caucusbanden

Zelfs als ze worden gekozen, zullen onafhankelijken moeite hebben invloedrijke comitéposten te bemachtigen zonder zich aan te sluiten bij een van de grote partijen. Senaatsleiders gebruiken die posten om affiliatie te belonen en de panels controleren wetgeving en financiering die cruciaal zijn voor landelijke staten met militaire bases en agrarische economieën. Staten als Idaho, Nebraska en South Dakota kunnen baat hebben bij vertegenwoordiging in landbouw-, begrotings-, defensie- en energiecomités.

I’m going to caucus with everybody.

— Dan Osborn, Septemberbezoek aan Washington DC, gemeld door Roll Call

Recente onafhankelijke senatoren sluiten zich aan bij dominante staatspartijen

Succesvolle onafhankelijken in recente cycli hebben doorgaans gefunctioneerd als bondgenoten van de sterkste partij in hun thuisstaat. De huidige onafhankelijke senatoren Angus King uit Maine en Bernie Sanders uit Vermont opereren in de praktijk als democraten.

Democraten zien bredere kansen in andere rode staten

Ondanks de uitdagingen in deze drie staten bevindt de Democratische Partij zich in een competitieve positie in verschillende andere traditioneel republikeinse staten, waaronder Alaska, Iowa, Ohio, Texas en Kansas. Kandidaten in die races doen openlijk mee als democraat.

Tags bij dit artikel