Umair Bilal brengt zijn eerste speelfilm naar het internationale podium met As Light as Air, een experimentele documentaire die op 11 augustus in wereldpremière gaat in de Critics' Week-sectie van het 79e Locarno Film Festival in Zwitserland.
De film dompelt de kijker onder in het ritme van Sehwan, een historisch soeficentrum in Pakistan dat is gevormd door eeuwenlange pelgrimages, folklore en gedeelde momenten van extase. Bilal, die ook als producent en co-cameraman fungeerde, put uit zijn eigen kinderherinneringen aan bezoeken aan heiligdommen met zijn moeder.
Elke dag bereiken pelgrims, zwervers en zoekers Sehwan met verdriet, hoop en verlangen. Muziek en devotie slepen hen mee in een collectieve trance, aldus de festivalsynopsis. Soefisme, de mystieke dimensie van de islam, vormt de kern van dit spirituele landschap.
Bilal benaderde de stad eerst als observator die repetitieve rituelen en patronen wilde in kaart brengen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Na langere tijd onder de bewoners verschoof zijn perspectief naar het voelen van de ruimte in plaats van het analyseren ervan.
Mijn band met de stad Sehwan is persoonlijk. Mijn moeder volgde het soefisme en nam me als kind mee naar heiligdommen, dus het terugkeren jaren later bracht een vage vertrouwdheid met zich mee. Ik voelde me aangetrokken tot zulke plaatsen, waar mensen samenkomen om toestanden te ervaren die transcendent aanvoelen. In een wereld die steeds benauwender kan aanvoelen, bieden deze ruimtes iets wat dicht bij een toevluchtsoord komt, een tijdelijke bevrijding van de last van het dagelijks leven.
Hoe meer Bilal zich overgaf aan het eigen tempo van de stad, hoe meer ze zich aan hem openbaarde. Hij raakte geleidelijk deel van haar ritme en ging voorbij de behoefte om alles rationeel te begrijpen.
Konstantin Stell sloot zich aan bij Bilal voor de cinematografie. Siddhant Sarin verzorgde de montage. Sui Sofie Heinz en YANT componeerden de muziek, die de hypnotische en trance-achtige kwaliteiten van het werk benadrukt.