- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De film zet jonge vrienden vast op een eindeloze weg om generatiedoelloosheid en culturele stagnatie te onderzoeken.

Liminal horror krijgt veel aandacht in recente releases en It Ends is de nieuwste toevoeging aan die trend. Neon brengt de debuutfilm van scenarioschrijver en regisseur Alexander Ullom naar de bioscopen, over vier vrienden die na hun studie herenigd worden en vast komen te zitten op een bosweg die nooit eindigt.

Liminal horror krijgt een stem bij jonge filmmakers

Het subgenre put uit oudere tradities van surrealisme en droomlogica, maar heeft onder opkomende makers een eigen karakter gekregen. Elementen ervan verschijnen zelfs in films die niet volledig in die stijl gemaakt zijn, zoals Undertone en Obsession van dit jaar. Ullom richt zich sterk op de liminale aspecten en gebruikt herhaling en opsluiting om gevoelens van onzekerheid te weerspiegelen die veel jonge volwassenen ervaren.

Het verhaal fungeert als allegorie voor doelloosheid en zelfredzaamheid in een tijd waarin traditionele structuren als familie, huisvesting en religie minder betrouwbaar aanvoelen. Ullom verbindt deze persoonlijke thema’s met bredere culturele stagnatie, vooral in entertainment waar vertrouwde content domineert en frisse ideeën schaars lijken.

Waarom liminale ruimtes resoneren bij een nieuwe generatie

Ullom wijst op het ontbreken van duidelijke bestemmingen als kernreden voor de aantrekkingskracht van het subgenre. In een interview merkte hij op dat zijn generatie minder gedeelde culturele ankerpunten tegenkomt en richtingen krijgt naar doelen die hun belofte niet meer waarmaken.

I think everything's suffering from that. I think that's why there's a draw to liminal spaces in my generation specifically, is that there's not really a destination anymore for us. Structurally, it's not going to be the tentpoles of things that used to unite young people, whether it was a nuclear family or housing or religion, et cetera. They don't exist, and we've been given directions to a destination that doesn't exist anymore.

De film laat dit zien via praktische details, zoals de personages die hun beperkte voorraden en entertainmentopties uitputten terwijl ze vastzitten in dezelfde auto. Deze herhaling benadrukt zowel persoonlijke vervreemding als bredere popcultuurmoeheid.

Persoonlijke banden versterken de liminal horror-gemeenschap

Ullom deelt meer dan alleen stilistische interesses met Kane Parsons, de maker van de invloedrijke Backrooms-serie. De twee filmmakers zijn vrienden die tijdens de vroege dagen van de esthetiek in overlappende online ruimtes terechtkwamen.

Kane's a good friend of mine, and we realized that we were both in some of these very similar internet threads when this stuff was starting to pop off. So I definitely was always drawn to it. It just ended up being a really good vehicle for story.

Dergelijke relaties herinneren aan eerdere golven filmmakers die zich verbonden voelden door gedeelde culturele momenten. Als de huidige groep hierop voortbouwt, kan liminal horror de komende jaren verder groeien.

It Ends draait nu in de bioscoop.